Deja Vu

Kutup Yıldızı

2012-03-18T11:33:00.000+02:00

Kutup Yıldızı masmavi gökyüzünün tam orta yerinde gizlidir.Parlak ve bir o kadarda sakin..Sessiz ve huzur dolu..Zararsız..Başka bir dünyada..Bağımsız ve sabit..Kaybolduğunu hissettiğin anda ona bakmalısın..Nerede olduğunu bilmek rahatlatır insanı..Korkmamak ve emin olmak için..Bütün bunları bilmek ve yaşamak, bitiş noktasını tahmin bile edemediğin okyanuslarda yüzmek gibidir.Birilerinin gelip seni kurtarmasına gerek yoktur..Sen “O” olursun..O’da “Sen” olur..Kutup Yıldızı senin benliğini saran “Sen” dir..Önsezilerindir..Alıp seni doğru yere götürür..Doğru yere getirir..Seni yanıltmaz..Üzmez..Sadece gülümsetir..Ve hep seninledir..

Önseziler, hayat akışının nefesi,ekmeği, aklı, dansı,resmi ve kalbidir..Ve çok önemlidir..İnanmak gerekir.

İyiler Mutlaka Kazanır

2012-03-13T17:50:00.000+02:00

Görsel:Paul Gauguin

Sabah aynaya baktığımda kendimi çok güzel ve alımlı gördüm..Kocaman burnum, yüzümde sivilceler..Beyazlamış ve seyrelmiş saçlarım..Hafifde kamburum çıkmış sanırım..Akşam ağlamışmıyım ne.. Olsun varsın..Gülmek kadar ağlamakda güzeldir..Yüreğimde yorulmuş biraz..Dinlenir, geçer…Neye üzülmüşüm veya kime..Hiç önemli değil..Hayatımın hikayesine tanık olmuş, konuk olmuş, varken yok olmuş, yokken var olmuşlar ne fark eder..Karanlık, loş bir mahsene hapsetmişler beni akıllarının bir köşesinde unutmuşlar..Geceler, gündüz olmuş, yağmurlar güneşe boyanmış..Zaman o mahsende kaybolmuş..Zaman sırdaş olmuş bana..Alıp çıkartmışlar yıllar sonra..Kelimeler dökülmüş içimden..Emek verdiğim yeşil filizler nasibini almış..Üzerine acımasızca basıp ezmişler..Ne fark eder..Çatışamam, yargılayamam, karalayamam..Yeni filizler ekerim..Sağlam dalları beni korur, alır içine..Ben kendimi güzel bulurum..Güzel bakarım, Güzel yaşarım..

Akıp Giden Bir Melodi...

2012-03-12T19:47:00.000+02:00

Berbat ve yorucu bir Pazartesi Gününün ardından gelen çok hoş, dinlendirici bir melodi....Akıp Gitti..

Akciğere Geell.Koş Vatandaş..Koş..:)

2012-03-11T22:18:00.000+02:00

Elalem yemek tarifi verir, bende versem versem proje ödevi tarifi veririm..Kızıma şu ana kadar yaptığımız proje ödevlerini bir sandığa koyup çeyiz olarak yanına vermeyi düşünüyorum..Ne olur ne olmaz, ileride belki çocuklarına kullanır..Zira materyalleri toplamak bir dert, oluşum sürecinde saçı başı yolma aşamasına gelmek bir dert..Bir de özellikle bu tarifi, pardon ödevi anlatma sebebim, internetden araştırma safhasında bu kadar ayrıntılı anlatılmamış olması idi..Yani resimler falan varda ayrıntılar yoktu..Bu şey gibi oldu “Görüntü var ses yok” der gibi.. Bu ödevin yapım aşamasını anlatma hususunda bir çok veliden güzel dualar alacağımı düşünmekteyim..Hatta kızım, ben oturup ciddi ciddi yazarken “Anne ne gerek var. Yayınlama hiç.. “ dedi Ben de “Yok olmaz” dedim ve başladım yazmaya.. Efenimm malzemelerimiz şöyle:

2 Pipet

2 Küçük balon,1 Büyük balon

2 Paket lastiği

1 Hamur Silgi

2.5 Lt Cola Şişesi ( Colanında reklamını yapmış oldum böylece, valla başka şişeleride denedik, olmadı..En güzeli Cola..Fazla içmek zannımca zararlı, hatta içmeyelim yaa.. Şöyle tazecik sıkılmış, havuç ve portakal suyu karışımı mmmm nefis..Koptum sanırım devam ediyorum :) )

1 Para Bandı ( Bak şimdi sevgili okuyucu arkadaşım “Para” mevzuları benim işim..Uzmanı var karşında..Bunu da bil diye yazdım :) )

Öncelikle şişeyi yarıdan kesiyoruz ve pipetlerin boyunu kısaltıyoruz..2 küçük balonu pipetlerin ağzına bağlıyoruz..Eğer çok sıkı bağlarsanız bizim gibi fotoğrafta gördüğünüz düzeneği yaptıktan sonra pipetler sıkışıp hava almadığı için “Aaaaa bu olmadı” diyerek şaşkın şaşkın ve bön bön baka kalırsınız..Yani balonları pipete geçirdikten sonra bir üfleyin bakalım ciğerler hava doluyor mu..Colanın kapağını 2 pipet geçecek kadar delip silgi macunla az sıvıyoruz..Pipetli balonu da kapaktan içeri geçirip hiç hava almayacak şekilde macun gibi olan silgi ile kenarlarını kapatıyoruz.Daha sonra almış olduğumuz büyük balonu önce bir şişirip esnemesini sağlıyoruz.Şişenin alt kısmında kalan tarafa balonu geçireceğiz..Bakınız aman dikkat püf nokta burada..Eğer alt kısmı sert bir çemberle kaplamazsanız bizim gibi yarım saat ter dökersiniz..Balon hep bir taraflardan patlak verir ve hava dışarı sızdığı için sizin ciğerler çürür.. :):) Tabii ki bunu hiç kimse istemez ..O nedenlerle biz gece gece çember bulamadık çift taraflı bant vardı evde..Onu destek yaptık ve balonla kapladık..Üzerini de yine hava almaması için bantlayın lütfen..Veeee ta taaaaammm..Alın size cillop gibi bir akciğer..Bizim ciğerlerimiz her ne kadar morumsu olsada siz konseptte uygun olması açısından kırmız rengi tutturmaya çalışın..Şişenin alt tarfından hafifça balonu çektiğinizde içeri hava dolacak ve ciğerleriniz şişmeye başlayacak..Bizede yakında en iyi proje ödevi yapan aile ünvanı verilecek..:):)

Hayırlı ve uğurlu olsun..

Afiyet olsun..Pardon Güle Güle kullanın..:):)

Sanal Dünya, Yalan Dünya

2012-03-11T16:59:00.000+02:00

Az önce bir blogger arkadaşıma yorum yaparken, başka bir blogger arkadaşımın yorumu çok dikkatimi çekti..Ciddi ciddi yorumlamış..Çok özür diliyorum kendisinden ama okuyunca çok güldüm..Hatta kahkaha attım..Kısaca şöyle demiş “Bloğumun tıklanma sayısı çok olmasına rağmen ve izleyici sayımın çok olmasına rağmen, az yorum alıyorum ve sizi kıskandım, çalışmaya devam etmeliyim” tarzında bir şey..Yalnız şu anda dedikodumu yapıyorum mu ne..Ya neyse işte..:):) Aslında çok samimi ve çok tatlı geldi bana..Yani değerli blogger bey açık açık yazmış ..Hedef : Çok izleyici ve daha çok yorum..

Valla arkadaşım birkaç şekilde çok yorum alırsın..Ya çok iyi yazılar yazarsın..Ya çok samimi olursun,Ya, direk trübünlere oynarsın..Bak bu trübünde bayanlar olursa ve çok gizemli olmayı başarırsan ne ala..Birde yorumlara cevap vermeyi ve her yorumda da gülen yüz yapmayı unutma ..He bunların hepiside sende olursa inan bana izleyiciydi, yorumdu rekor falan kırabilirsin..:):) Hay Allah yaa..Ne günlere kaldık...Bende bir ara çok takmıştım bu duruma, çok güldüm kendime de.. Sanal alem bazen çok ciddiye alınıyor farkında olmadan..Sanal Dünya sen nelere kadirsin..

Göz Kararı

2012-03-10T18:30:00.000+02:00

Görsel: Hieronymus Bosch

Sıcağı sıcağına yazmak istedim..Öyle yorgunum ki anlatamam..Üzerinize afiyet grip olmuşum..Ateşli ateşli kara kalem çalışması yapmak çok verimsiz geldi bugün..Bu arada ateşten kastım “şevk” değil, bildiğiniz 38 derece ateş.. Her hafta sonu Taksim meydanında birileri toplanıyor ve hep kameralar var..Kalabalık ve çok kalabalık..Köşe başındaki kilisenin önünden geçerken tuhaf hislere kapılıyorum her seferinde..Gizemli geliyor bana..İçeri dalsam bir aziz karşılayacak gibi geliyor..Sanırım bir gün girivereceğim içeri ve gezeceğim..

Atölye çalışmamda bugün “Obje” çalışması var zannettim..Meğer “Portre” yapılacakmış..Daha 2. Dersim..”Cin olmadan adam çarpmak” istemem ama yaptım bir şeyler..Geçen haftaya nazaran ben ortama , ortamda bana alıştı..Tek sorun şu ki..İlk resmimde tüm çizimim “Göz Kararı” oldu..Sonrasında tabiî ki teknik anlamda bilgi verdiler..Matematik, geometri, açılar , ortayı bulma v.s. v.s. …Ama ben Güzel Sanatlara hazırlanmıyorum ki hobi amaçlı çalışıyorum..Bu kadar Matematik, orantı yordu beni..Tüm hafta içi zaten Matematiğin içindeyim..Gerçi göstermiş oldukları tekniği uyguladım ve “Budur” dediler..Hoş oldu ama, ezber yapıyormuşum gibi geldi..Ezberleri sevmem ki ben..Bilemiyorum,bir kaç ay daha bu atölyeye daha doğrusu kursa devam edip , yolumu daha farklı çizmeyi planlıyorum..Bir ev satın alıcam ve sadece bir odasını “Resim Dünyası” yapıcam..Her elin bir tarzı var..Benimde olacak..Ama ezbere değil veya öğretilmiş değil, planlanmış hiç değil..O günleri sabırsızlıkla bekliyorum..Yorgunum ama yinede keyifliyim..

Meyveli Kup

2012-03-09T14:11:00.000+02:00

Ofiste benim için vazgeçilmezdir..Her öğlen yemekten sonra o günün meyvesi her neyse gökyüzü mavisi buzlu cam bardağıma küçük küçük dilimlerim..Saat 17:00 gibi de beyaz porselen bardağımda demlenmiş çayım ve yanında da muhakkak damla çikolatalı kurabiyem bulunur.. Bugün meyva olarak Kivi , Elma ve Mandalina vardı..Önce Mandalina, sonra Elma , en son Kiviyi itina ile dilimleyip dizdim bardağıma..Beni gören arkadaşlarımdan benzer yorumları duyarım..”Sen keyif kadınısın” derler..Çok gülerim onlar öyle deyince..Az önce benzer bir yorumu duyunca yine güldüm , “ Neden yaşarız ki?” dedim gülerek..”Hayattan keyif almak için “

Hayattan keyif almak için yemek, keyif almak için gülmek, keyif almak için sevmek gerekir.Hayatın tadına varmak aslında hiçte zor değil..Bakmakla ilgili bir durum bu..Güzel bakmak ve yaşamak…

2012-03-08T11:41:00.000+02:00

KADINLAR GÜNÜMÜZ KUTLU OLSUN

Atölye Günlerim ( Gamze Kardeşliği)

2012-03-05T23:32:00.000+02:00

Sanat gibisi var mı diyerek cümleye başlamak istiyorum..Hikaye yaz, resim yap, şarkı söyle, keman çal yada piyano ..Her ne olursa olsun yanı başımızda bir yerlerde sanat olmalı..Lıkır lıkır su içmek veya derin derin nefes almak gibi..Yapıcı, sakinleştirici, zevk alabildiğin ve dinlendirici..

İşte bu güzel niyetlerle yolum bir resim atölyesine düştü..35x50 resim kağıdımı, gri hamur silgimi, 2B kalemimi koydum çantama heyecanla girdim sınıftan içeri..Hayata yeni adım atacak olan pırıl pırıl, şirin gözler “Hoşgeldiniz” dediler..Güzel Sanatlar Lisesi veya üniversitesine hazırlanan biraz daha zorlasam evladım olacak yaşta tatlı şekerler vardı.. Yerime oturdum ve kendimi kısaca tanıttıktan sonra Barış Hoca ne derse harfiyen yerine getirdim..Daireler çizdim, elipsler yaptım, dikey doğrular yatay doğrular arada molalar derken ilk teneffüs zili çaldı..Haliyle sınıfın en yaşlısı fekat en genç ve en güzel görüneni ve de en acemisi ben olunca ilgi biraz üzerime oldu sanırım..Bu kadar cümleden sonra en mütevaziside diyeyim de tam olsun bari.. :) :) :) Her zamanki dialog “Benim sizin kadar kızım var.” dediğimde şaşıranlar, ( yakında küçülüp küçülüp cep Deja Vu olucam ) bıcır bıcır konuşanlar, hepsi çok tatlıydı..İçlerinden bir tanesi yaptığım çizimlerdeki orantılar hakkında yorum yapınca karşıdaki 13-14 yaşlarında olan bir kızdan ses geldi:

-Oluuuum ananenede böyle anlatıyomusun hahahhhh ..

Sınıfta keskin bir sessizlik oldu birden..O anda içimde yoğun kızgınlıkla karışık acıma hissi , şaşkınlık, anlık karar verme duygularım devreye girdi..Tebessüm eder gibi yapıp duymamazlıktan geldim ve çizmeye devam ettim..O dakikadan itibaren hep onu fark ettirmeden inceledim.. Kapkara boyamış gözlerini, çok zayıf, kahkülleri gözlerinin önüne düşmüş ve onları yukarı doğru üfleyerek düzeltiyordu..Bir yerde bir sorun vardı ama o ben değildim..Neden öyle bir şey demiş olabilirdi ki..Çocukluk, ailesi iyi terbiye vermemiş olabilirdi, sorunları olabilirdi ki, bir ara “Ben bu kalemi açamıyorum bu ne ya!!” deyip fırlatıp attı, her şey ama herşey olabilirdi o kızda.. 2. Molada sınıfta bir ara yalnız kaldık..Yine çizmeye devam ettim..Sonra mırıl mırıl bir söylenti duydum..”Karnım acıktı benim” dedi..Önümdeki kağıda bakıp gülümseyerek “Bende “ dedim..Sabah kahvaltısı ile geldiğimi ve saatin 16:00 olması nedeniyle inanılmaz acıktığımı belirttim..Çantamdaki küçük bir parça çikolata vardı yanına gittim uzattım..Güldüm hatta kahkaha attım..Neden bu kadar güldüğümü sordu..”Boşver şekerim” dedim..2 saat boyunca portre dersi olması nedeniyle bir çehre çizimi bile yoktu kağıdında ki nedenini sormadım..Ben gülünce “Aaaa, sizde de gamze var ” dedi ve güldü .. Gülünce onda ki gamzeyide ben keşfettim..Bir şey demeden yerime geçtim oturdum..Sanırım ilk çıkışı ile ilgili hafif pişmanlık duydu ki gözlerinde onu gördüm..Daha küçücük bir kız o..İstediği kadar gözlerinde bir ton boya olsun..Küçük işte..Ben şu yazdıklarımı iş arkadaşlarıma anlattığımda direk “Saçını başını yolsaydın orda “ dediler..Kızım duyunca çok sabırlı davranmışsın dedi..Dedim ki “çocuk o”..Bir kere daha buna benzer bir şey olursa herkesin içinde olmamak şartı ile “Gel bakiyim sen şuraya” diyerek bi kenara çekerim ve uyarırım..Buna rağmen aynı halde devam ederse kimse tutamaz beni saçını başını yolarım :) :) dedim..Çok zarifim ama tersim berbattır..Tüm bu anlatılanlar tamamda hani çizimler derseniz , hepsini fotoğrafladım adım adım yayınlayacağım..İlerleyen günlerde..

Sen Kimsin ?

2012-03-04T22:55:00.000+02:00

Film: Eh İşte

Fruko Gazoz: Süperdi.. :) :) :)

Sevimli Hayal-et

2012-03-02T23:38:00.000+02:00

Görsel: Deja Vu :):)

Yukarıdaki tatlı bulutların arasından ce eeeee diye sevimli ve naif bir hayalet çıkmadı tabikii..Çok da dikkatli baktım ama ne yazık ki bulamadım o sevimliliği ve naifliği, sadece "Hayalet" vardı benim hayalimde yarattığım..Hayalimde çok kısa süre görmeye çabaladığım..

Mini Antep gezisinin en sevdiğim fotoğrafı oldu bu resim..Bir diyardan başka diyarlara uçmanın, farklı kültürler ve farklı insanlar tanımanın keyifli ve yorucu bir yolculuğuydu..”Sora sora Bağdat bulunurmuş” derler ya , heh işte bende sora sora Antep’i buldum çok şükür..Şivesi, yemekleri, örf ve adetleri , cana yakın insanları Antep’in benim için en önemli özellikleri olabilir..Şehri ne yazık ki dolaşamadığım için yorum yapamıyorum..Umarım bir sonraki gidişimde ayrıntılı gezebilirim..Gezmek dedim de, şu sıralar sanırım en çok ihtiyacım olan şey bu..Farklı yerler görmek , farklı dünya mutfaklarını tatmak, tiril tiril bir havada elimde portakal suyumla hamakta sallanıp güzel hayaller kurmak, mutluluğumun peşinden bisikletle tur atmak ve en renkli resimleri yüreğimle boyamak istiyorum..İstemeden de olsa üzdüğüm, kırdığım veya kızdırdığım insanların kapısını çalıp kocaman bir buket kır çiçeğini kucaklarına iliştirmek, en güzel günlerin onların hayallerinde ve gerçeklerinde olmasını temenni etmek istiyorum..Hayat çok kısa ve bir o kadarda komik demek istiyorum.Ne üzmeye ne de üzülmeye değer..

Tembih

2012-02-26T13:26:00.000+02:00

Görsel: Pierre Auguste Renoir

Ben küçükken, annemin hafta sonu günlerini inanılmaz bir merak içinde beklerdim..Bir sürü kadın bir araya gelir, kimsenin kimseyi dinlemediği uğultulu sesler, biri birine laf anlatmaya çalışırdı..En şık giysiler giyilir , en değerli mücevherler takılır, yüzlerde de en yapmacık ifadelerle süzüm süzüm süzerlerdi birbirlerini..Böyle ortamlarda genelde, olan biz çocuklara olurdu..Daha misafirliğe gidilecek yere varmadan oturuşumuz , kalkışımız, hürmetimiz, ne konuşup ne konuşmayacağımız , keskin bakan anne gözlerinden ne anlamamız gerektiği önemle tembih edilirdi evde…İçeri girdiğimizde önce tek renk, orta boy poşetin içinden misafir terliklerimiz çıkartılır, düzgün bir şekilde giyilir, saçımız, üstümüz başımız düzeltilir..Sonrada büyüklerimizin tek tek elleri öpülürdü..El öpme merasiminde en büyük olandan başlanırdı ki, boya küpü olmuş kadınlardan en büyüğünü seçmek öylesine zordu ki....Çocuk aklı işte, benim için bluzunun üstüne yelek giymiş, kilolu, gözlüklü, kısa beyaz saçlı ve kambur duran kadınlar en yaşlı olanlardı..Hep onlardan başlardım el öpmeye..Annemin tembihi gereği hatır soran büyüklerimin “Nasılsın kızım?” sorusuna..”İyiyim, teşekkür ederim, siz nasılsınız?” diyerek cevap verirdim ve başka kelime etmezdim..O zarif tonlamalı cevap ta o günden bu güne benim fiks cevabım olmuştur..Ve hep büyüklerimin benden önce hatır sormasını beklemişimdir.Saygı gereği..

Saçları kabarık taranmış, bol makyajlı, ve buram buram parfüm kokan kadınların bir arada olduğu salona girdiğimizde, koltuktan ziyade masanın köşesine sıkıştırılmış sandalyeye otururdum hep..Asla bacak bacak üstüne atmaz, yayılmış bir şekilde oturmaz, hiçbir lafa girmez, terliğimi ayağımdan çıkarmaz, dik, mağrur, safkan beyaz asil bir at gibi sahibimin beni yönlendirmesini beklerdim.. Ev sahibi , ikramları hazırlamaya başladığı zaman annemin bir göz hareketi ile hemen ayağa kalkar, sehpaları onların önlerine çeker, peçeteleri itina ile ellerine değil, sehpaların üstüne koyar,verilen tabakları da yine kendimce büyüklerden başlayarak servis yapardım..Kendi tabağımı da aldıktan sonra gözlerim hep o bitmeye yaklaşan çaylarda olurdu..Tam bittiğini görünce yerimden kalkar, çaylarını tazeler ve ardından tabağıma devam ederdim.. Tabağımı hiçbir zaman silip süpürmez, ikramlardan en az bir tanesinin tabakta kalmasına özen gösterirdim..

O tabakta kalan tek lokma, safir taşlarla bezenmiş bir ağa dönüşür ve beni içine alırdı…Karşı gelmez, söz dinlerdim..Ta ki…

Mutluluk Işığı

2012-02-24T16:16:00.000+02:00

Yolda giderken, cafede otururken, kapının arkasındaki küçük camdan dışarıyı izlerken, telefonun ucundaki sese “Merhaba” derken, “bilmiyorumların” neşesi içinde gülerken, çevredeki tüm bu olup bitenlerin bana neler kattığını her adımda keşfetmek inanılmaz iyi geliyor bana bu günlerde…Geçen gün bir tuhafiyeciye gittim..Tezgahta yaşlı bir adam vardı..Beyaz saçlı, hafif kambur, kasketi gözlerinin önüne düşmüş “Buyur kızım.” Diyerek karşıladı beni..Kızım için Turkuaz renkte bir şal istedim..Ojesi ile uyumlu olacakmış cimcimenin..Renk renk, desen desen şallar dizdi önüme..”Şu Lila yaprak desenli olan çok satılıyor kızım” dedi..Kısaca baktım şöyle bir,tam emin olamadım..”Ben başka yerlere gitmek istiyorum.” Dedim..Adamcağız kafasını kaldırıp şöyle bir yüzüme baktı..Sitemkar bir ses tonu ile ”İyi, bak bakalım..Git.Başka yerlere de bak.” Dedi..Bu cümleyi iki kez tekrarladı..Ardı sıra…Ben o sırada gülmemek için kendimi zor tuttum..Adamın tavrı oldukça ciddiydi..Dükkandan çıktım..Yolda kendi kendime güldüm..Kendi kendine gülmek..Kendi kendine kalmak..Kendini şımartmak güzel şeyler aslında..Kendine ve başkalarına iyilik yapmak..Hayatın, zamanın, yaşadığımız günlerin temelinde , özünde iyilik olması bizlere huzur verir..Yapıcı, masum , sevimli ve gizli olmalı iyilikler…Şovlara hiç gerek yok ki..Hiç tanımadığın minik bir canın, ona göre büyük bir hayalini gerçekleştirmek gibi…Gözlerinden süzülen ve usul usul çevreye yayılan kocaman mutluluk ışığını seyretmek..Çakılı kalmış yatağından kalkıp, masallardaki gökkuşağına tırmanmasını, rengarenk çiçeklerle bezenmiş salıncakta çoşkuyla sallanmasını, ritmik bir melodide doyasıya dans etmesini seyretmek o gözlerde..Bencil duyguların ötesine geçebilmek..İnsan olmanın özünü insanca yaşamak ve yaşatmak gerekir şu hayatta..Sevgi çok kolay, anlayış kıymetli, dürüstlük ise yıkılmayan bir kale gibidir yaşamda…..Ha bu arada kızım Lila renginde, yaprak desenli şalını çok beğendi..Gülümseyerek taktı boynuna..Gülümsemeli şu hayatta..Güldürmeli ve sevindirmeli..

Bu da Geçer..

2012-02-22T10:43:00.000+02:00

Oooooofff, Of!!! İçim yanıyor , içim..Seni bu kadar çok özleyeceğim hiç aklıma gelmezdi..Söyle bana, söyle neden beni bırakıp gittin? Seni el üstünde tutmadım mı..? Bir dediğini iki etmedim..Evet, elin az biraz sıcak sudan, soğuk suya değmiş olabilir..Ne yapabilirdim..Camlar çok kirliydi..Sen bana karşı hep çok tutumlu oldun..Bense ara sıra müsrif…Sen hep en ucuz temizlik malzemesi isterken..Ben sana en kralını aldım..Sen aralarda dinlen diye, kekler börekler yapmadım mı..Kuş sütüyle besledim seni..İşi gücü bırakıp, derdini dinlemedim mi..Omzuma başını yaslayıp az mı ağladın ha söyle..Sonra sen ki evi öylece bırakıp gittin, saatim doldu dedin..Ben sana bir şey dedim mi..Senden sonra gece yarılarına kadar temizlik yapan bendim oysaki..Tüm bunlara rağmen sana “Gitme! Kal!” diyemedim ..Gururum engel oldu..Hatceeeeeeee!!!…Sana bu satırlarım..Bak şimdi gözlerimden kan damlıyor..Camın kenarında , senin en sevdiğin yerde şu an artık bir başkası var..Ona baktıkça, gözümün önüne “Sen” geliyorsun..Senin yerindeki kişi daha eve gelir gelmez dakka bir gol bir, kahvaltı istedi benden..Ardından da oturdu cigarasını pöfledi..Yok su çok soğukmuş, hava düne göre kötüymüş..Allammmm bir naz bir naz…Bense şoklarda hala..Biraz daha konuşursa “Yok bacım, sen otur ben yavaş yavaş yaparım” diyecektim..Ev, buram buram sigara kokuyor..Midem bulandı..Bu gün şu evi toplasam Allahtan başka ne isterim ki..Bundan sonra var ya gelen temizlikçi hatuna ön mülakat yapıcam yemin ederim..Fizyolojik ve pisikolojik testlerden geçireceğim..Efor testlerine tabi tutacağım..Birde sağlık raporu istedim mi tamamdır….Bu ne yaaa..Mağdurum!!…Hatta bizim haklarımızı koruyan bir dernek veya sendika olmalı..Evet, evet örgütlenmeliyiz kesin!!..

Hissettiğini Dinlemek

2012-02-21T22:02:00.001+02:00

Görsel: Leonardo De Mango

Dün akşam, valizimi toplayıp, okyanusların ötesine gitmiştim..Bu, sabahta çantamı koluma takıp, sahil kenarına kahvaltıya gittim..Yoğun çalışma temposunun, üzerimde bıraktığı rutin ve gergin haller birkaç gündür yavaş yavaş dağılıyor..Sabah, sahil öyle güzeldi ki..Kimseler yoktu..Sakin, sessiz masmavi bir gökyüzü, ışıl ışıl parlayan denize pürüzsüz huzurunu yansıtmıştı..O,huzurdan bende nasibimi aldım..Yürüdüm..Yine yürüdüm..Bankta oturan insanları, parkta oynayan çocukları, el ele yürüyen çiftleri uzun uzun seyrettim..Sıcacık çayımı yudumladım.Ne kadar üşümüş olduğumu hissettim bir an..Bardağı sıkıca kavradım..Işıldayarak bana gülen masmavi denizi seyretmek çok hoştu..Temiz hava ve büyüleyici deniz , tüm hücrelerimi, ruhumu, bedenimi sarıp sarmaladı..Bütün bir gün, dalgaların şefkatle söylediği etkileyici melodi kulağımdan hiç gitmedi..Eve vardım..Uyumuşum..Öyle güzel bir uyku ki, dinlendiğimi hissettim..

Hissettiğini dinlemek gibi..

Sonbahar

2012-02-20T23:36:00.000+02:00

Bağlılık mı? , Bağımlılık mı ?...Şu yazıyı okuyan birçok değerli misafir belki yorum yapmak isteyecek fakat yorum yok demiştim bir kere..Evet…Yorum yok..Boş verin, sadece okuyun işte..Bende şu üzerimdeki boşvermişliği , beklemekten yorulmuş siyah beyaz fotoğrafları, bir başında birde sonunda tek harf çıkmış çözülmeyi bekleyen bulmacaları, kulağımın içinde hüzünle çalan eski kırık plakları, bir valize yerleştirip, okyanusların ötesinde çok uzaklarda bir yerlere götürmeyi ve orada sonsuza dek bırakmayı planlıyorum..Muhtemelen bedenim burada kalır, ama ruhum onlarla gider..Gitmişken iki satırda yazı yazarım..Bitmişlik üzerine….

Hayal Dünyam

2012-02-16T16:35:00.000+02:00

Görsel: Alıntı

Keyifle okuduğum bir blog ve çok güzel bir öykü..Sizce sonu ne olabilir dediler..Benim için böyle oldu..Genelde “ Akılda Kalanlar” etiketi altında, yaşadığım öyküler var..Bu sefer hayal dünyam devreye girdi..Oldukça amatör ve kendi halinde ..Kurgu öykü yazmak çok keyifli..Sizi şöyle köşedeki pofuduk koltuğa alalım…Çikolata aromalı kahvenizde hazır..:):)Veee başlasın..

GECE VE KADIN

Geceyi seviyordu kadın. Günün en sevdiği kısmı; karanlığın gölgesinin usulca inmeye başladığı andan, gün ağarıncaya kadar geçen zaman dilimi başlamak üzereydi. Karanlığın gücü arttıkça evlerin, sokakların ışıkları bir bir yanarak aydınlatmaya çalışıyordu geceyi. Bu da diğer günler gibi yavaş geçen bir gün olmuştu, artık gecenin inmesine fazla vakit kalmamıştı. Özlemi kısa bir süre sonra sona erecekti.

Salondaki geniş pencereden evlerin üzerinden, kendini uzaklardan gösteren denizin maviliğine baktı. Dudaklarından tatlı bir ses döküldü;

"Geceye az kaldı"

Melodik bir sesi vardı kadının. Müziği çok seviyordu. Hep şarkıcı olmak istemişti ama bunun hiç olmayacağını geçmişinde bıraktığı uğursuz bir ses kulağına fısıldamıştı. Ayna karşısında, bir eline aldığı saç fırçasını sıkı sıkıya mikrofon gibi kavrayıp hayalindeki seyirci kalabalığını selamlıyordu bazen. "Utanmıyor musun koskoca kadın, böyle ayna karşılarında?" diye kendi kendini azarlıyordu hemen ardından. Mutfağa geçip akşam için pişmekte olan yemeğe baharat ilave ediyordu. Salona geçiyordu, oradan banyoya, oradan yatak odasına. Evin içinde dört dönüyordu. Kafese konulmuş bir hayvan gibi ruhu daralıyordu çoğu zaman.

Salondan mutfağa geçti, yemek hazırdı, tencerinin kapağını kaldırıp tahta bir kaşığı daldırdı. Çıkarıp ağzına götürüp tuzuna baktı. Ocağı kapattı. Hemen arkasından banyoya geçip aynaya baktı, kısacık saçları vardı eskiden. Oğlan çocuğu gibi kestirmiş ve sarıya boyatmıştı. Çok yakışmıştı o saçlar. Mutlu olduğu zaman nasıl güldüğünü hatırlayarak aynaya döndü, "Civciv gibiydi" dedi. Yatak odasına geçti, kızının odasına baktı. Arka odaya geçti. Koltuğun üzerinde rengarenk giysiler bırakılmıştı. Ait oldukları yerlere dağıtılmadan once ütülenmeleri gerekiyordu. Farklı renklerin bir arada olmasını seviyordu. Elini giysi yığınına uzatıp içlerinden bir tanesini aldı. Çimen yeşili renkte bir bluzdu Yanağını kumaşa sürdü. Yumuşacıktı.

Bu bluzu giydiği ilk günü anımsıyordu. Arkadaşları ile Kilyos'a pikniğe gitmişlerdi. Kısacık sapsarı civciv gibi saçları vardı, Kemal gitar çalıyor o söylüyordu:

"Dokunur bahara içimdeki güz,

Suretim yalancı sıcak

Üşür içimdeki ağlayan yüz”

İkisi de seviyordu bu şarkıyı. Sözlere gireceği anda gözleri ışıl ışıl buluşuyordu. Kemal o akşamüstü evlenme teklif etmişti. Arkadaşları sevinç dolu tezahüratlarla karşılamıştı kararlarını. Evlilik teklifinin üzerine sertçe bastı ütüyü, katladı, kollarının birleşme yerlerine bir tane daha ve daha sert bir tane daha. Buharlar yükseldi çimen yeşili kumaştan, gözlerinin hizasına kadar. Elbise dolabını açıp oraya kaldırdı evlilik teklifini.

Yavru ağzı renkli gömleği evlendikten kısa bir sure sonra almıştı Kemal'e. Bir sigorta şirketinde çalışmak, sabah işe, akşam eve koşturmak, evlendiği adama yemekler yapmak, giysilerini ütülemek, birlikte hiç gidilemeyecek yaz tatilleri planlamak hayallerinin arasında asla olmamıştı. O yüzden mi kolay razı gelmişti çalışmamaya, ev hanımı olmaya, hayalini kurmadığı bir işte çalışmamak için mi? “Madem ev hanımı olacaktım niye o kadar okullar kazandım, okudum, nerede şimdi o sınavlar, diplomalar?” sorusu içini kemiriyordu zaman zaman. Koridorda saçlarını geriye savurup havalı durarak mutfağa sesleniyordu;

“Memnun oldum hanımefendi, mesleğiniz ne peki?”

Hemen mutfağa geçerek omuzlarını indiriyor saçlarını önüne dökerek fısıldar gibi cevaplıyordu;

“Müebbet ev hanımı”

Tuzağa düşmüş bir av hayvanı gibi hissediyordu kendini. Onlar isimlerinin av hayvanı olduğunu bilmezlerdi değil mi? Bilselerdi kaderleri belki başka türlü olabilirdi diye düşünürdü. O da bilmiyordu kaderini. Erkekler için alışılmadık renkte olan gömleği severek giymiş olsa da zamanla varlığını unutmuştu Kemal. Nereden aklına geldiyse geçen hafta işe giderken tekrar giymişti. Aynı gece dışarıya çıkmışlardı, o gömlek üzerindeydi. Çocuk fikri için neden acele etmişti Kemal? Onu, kaderi olan kapana daha sıkı ve çözülmesi imkansız zincirlerle bağlamak için mi? Yavru ağzı gömlekten buharlar yükselirken gözleri ıslandı. Çocuk, kısa vadeli planlarında yoktu kadının. Yine de henüz iki yıllık evliyken kucağında çocuk ile başka bir evin başka odaları arasında koşturur bulmuştu kendisini. Gömleği askıya astı, askıyı da doğru dolaba.

Arkası tamamen kırmızı önü küçük küçük farklı renklerdeki kare ve üçgen desenlerden oluşan bluzü vardı şimdi elinde. Canan’ın hediyesiydi, ilk başlarda severek giymmişti, ama artık her giydiğinde Kemal ile ilk büyük kavgaları geliyordu aklına. Akşam dışarı çıkmışlardı, sesinin güzelliği ile gittikleri yerde dikkat çekmiş, arkadaşları da ısrar edince kendini gittikleri barın sahnesinde bulmuştu.

"Su gibi geöti yıllar,

"Deryada bir damla kadar”

Şarkıyı söylerken Kemal'in sinirlendiğini sezmişti. Yine de ardından bir şarkı, sonra bir tane daha, tıpkı eski günlerdeki gibi diyecekken eşi ile gözgöze geliyor bu derece sinirlenmiş olması inadını kamçılıyor, şarkı söylemeyi bırakamıyordu. Eve geldiklerinde; "Sen kendini ne sanıyorsun" dediğini duymuştu sonra sol kulağının üzerine bir şes patlamıştı. Banyo kapısının önünde duruyordu. Hazırsızlıksız yakalanmıştı. Bir an bembeyaz bir ışık görmüş, başının arkasında bir uyuşma belirirken her taraf griye dönmüştü. Yediği yumrukla sendeleyip geri geri giderek yere düşmüş, başının arkasını banyo küvetinin kenarına çarpmıştı. “Paspastaki kırmızı lekeler de ne böyle?” diye düşünmüştü kendine gelirken. Giysisinin ön kısmındaki desenler de kırmızıya dönmüştü, Blüzün kırmızılarına dikkatli biçimde baktığında kan lekeleri beliriyormuş gibi geliyordu kadına. Çok utanıyordu, hayatını paylaşma sözü verdiği erkekten düpedüz dayak yemiş olmayı kendisine yediremiyordu. Yüzündeki izleri soran arkadaşlarına ne akıl almaz bahaneler uydurur olmuştu sonraki yıllarda. “Kocasından dayak yiyor” diyerek arkasından konuşuyorlar mıydı acaba. Ütüyü bastırdı buharlar yükseldi. Kan lekelerini askıya asıp dolaba kaldırdı. Ütü yaparken içini üzüntü veren bir sıkıntı kaplıyordu. Evdeki hemen hemen her giysinin artık unutmak istediği bir hatırası vardı. Unutamıyor, unutmasına izin verecek bir tek umut bulamıyordu.

Kemal'in diğer gömleklerine geçti, koltuğun üzerindeki yığın azalacağa benzemiyordu. Bir gömlek, bir fanila, bir iç çamaşırı, bir gömlek daha. Eve arkadaşlarını davet ettikleri, ikisinin arasındaki şiddetli bir kavga ile sona eren başka bir geceyi katlayıp çamaşır çekmecesine kaldırdı. Yaz tatiline gidip ilk gününde geri döndükleri bir iç sıkıntısını katlayıp erkeğin giysilerinin arasına kaldırdı. Kalabalık bir sokağın ortasında, hem de herkes onlara bakarken bağırarak küfürler eden bir gömleği diğer gömleklerin arasına astı. Çok eski zamanlarda kalmış kendi halinin bir kopyası olan kızının blüzunu ütülerken ütünün derecesini usulca azalttı, Sevgi ile bastırdı metali kumaşa. Asmadan önce belli belirsiz dudaklarına götürdü kumaş parçasını. Bugün kendi annesi okuldan alacaktı ve geceyi anneannede geçirecekti biricik Aslı’sı. Geriye son bir parça kalmıştı, beli ağrıyordu, yüzü ter içindeydi. Son parça kızının minik bedeni kadar minik penbe renkli, Barbie resimli tişörttü. Doğum gününde almıştı onu. Ütüyü tişörtün üzerinde okşar gibi belli belirsiz gezdirmesi yeterliydi.

Fişi prizden çekti. Avucundaki pembe tişörtü sımsıkı tutarak hole yürüdü. Yatak odasındaki seyahat çantasının içine koydu, fermuarını çekti. Çantayı da alarak hole çıktı, elindekini portmantonun üzerine bıraktı. Hava kararıyordu. Balkona son kez çıktı, yüzünü soğuk bir esinti tokatladı. Işıkları yanmaya başlamıştı evlerin. Gece iniyordu. Yüzünü bir zamanlar güzel olduğunu anımsatan bir gülümseme kapladı. Kadın, kendini geceye bıraktı.

Yazar: Vladimir'in Derdi/ hakikivladimir.blogspot.com ( Blog burada)

Gecenin keskin soğuğu bu sefer yüzüne çarpmadı..Adımları hızlandıkça, yüreğinde büyüyüp çoğalan hıncı, bir daha geri dönmemek üzere olan yırtıcı bir karara dönüşmüştü bile..Elini bir an yanaklarına götürdü..Daha dün akşam, kalabalık gelen misafir grubundan galip ayrılmış, mutfak tezgahına dağılmış tabak çanakları yıkamanın derdine düşmüştü..Yatmadan once, Almanya’dan gelen o pahalı kremden sürmüşmüydü acaba eline.. Güldü kendi kendine..Yüzüne, yağmur damlaları rahatlatıcı bir teselli gibi düşmeye başladığında gülme ve ağlama arası yaşlar süzüldü gözlerinden.. Bilinmeyen özgürlük duygusu, şaşkınlık ve hüzünle birleşince bir an sendeledi, elindeki valiz yere savruldu..Hızla giden adımları birden durdu..Kalakaldı..Esaretten kurtulmanın bedeli tüm ruhunu sarmış suçluluk duygusu mu olmalıydı...Az sonra annesinin evine gidecek ve bir daha asla geri dönmeyecekti..Anlam veremediği çatışmalar, susmak zorunda kaldığı giysilerine , evin tüm köşesine işlemiş kırmızı lekeler olmayacaktı..Kızının kapı kenarlarında beliren ürkek bakışları tüm gece rüyalarına kabus olarak sinmiyecekti..Kendi kararlarını kendi verecek, kızıyla mutlu bir yaşam sürecekti..Hayır bu suçluluk duygusu değil yılların verdiği sarsıcı dayatma duygusundan başka bir şey değildi..Mağrur bir ifade ile ayağa kalktı, valizini sımsıkı tutarak Keskin ve emin adımlarla yola koyuldu..Gözlerindeki bakış soğuk ve emin , yüreği ise kanatı kopmuş bir kuş gibi titrek ve ürkekti..Tek ihtiyacı, saçını şefkatle okşayan yumuşacık anne eli ve geleceğe ışıl ışıl gözlerle bakacak olan kızının varlığını hissetmekti..Hep hissetti kadın..Attığı her adımda sevdiklerinin varlığını hissetti..Elde ettiği her başarı, geçmişinin kırmızı lekelerini yok etti..

Yazan: Deja Vu

Silgi Tozu

2012-02-14T23:11:00.001+02:00

Görsel: Daniel F. Gerhartz

Bazı zamanlarda sanal ve hayal dünyamız , gerçek dünyamızdan daha fazla önemli olabiliyor.Ben bu akşam hayal dünyamın ev sahibine haksızlık etmek istemedim..En amatörce duygularla güzel bir öykünün devamını getirecek (öykü burada), o kadının kaderini ben çizecektim..Öylesine süklüm püklüm , elime aldım ki kalemi, başka zaman yazarım diye düşündüm..O öykünün devamı güzel gitmeliydi..O kadın, keyifli anların yolcusu olsun istedim ve yazmadım…Ben, kendi hayal dünyamın başrol oyuncusunun kaderini böyle değiştirdim..Kader denilen kavram çok yüce..Ve çok güçlü..Bir taraftan da aslında çok basit..

Geçenlerde, seyyar bir satıcıda beyaz bir şapka gördüm..Yanında şirin bir kurdelesi ve ortasında küçük parlak bir taşı vardı..Aslında görür görmez çok beğendim..Beyaz, el örgüsü atkımla çok uyumlu olur diye düşündüm..Çok yakıştı bana..Tam alacakken , dönüşte bakmaya karar verdim..Çevredeki diğer mağazaları dolaştım..O, apartman girişindeki derme çatma dükkana tekrar geldim..Bir baktım kapalı..Hava o gün çok soğuktu, dükkan sahibi eve erken gitmek isteyebilir diye düşündüm..Yarın sabah giderim dedim..Ertesi sabah gittiğimde yine kapalıydı dükkan..Pazar günüdür, tatil yapacaktır belki geç saatte açar dedim..Akşam oldu..Dükkan açıktı ama şapka satılmıştı..Bu ısrarcı tavrım, şöyle bir düşününce acayip komik geldi..Altı üstü bir şapka dersiniz değil mi..Sadece onun orada olduğunu bildiğim için, devamlı o dükkana gittim..Satılmış olduğunu görünce de umudumu kestim..Tabiki üzüldüm ama kısmet olmadığını düşündüm..

Hayatımızın yazısını güzel yazmak elimizde ve yüreğimizde..Zamanın akışı bizim için en doğru olanı karşımıza çıkarıyor zaten..Çok emek verdiğinizi düşünüp , karşılık alamadığınızı hissediyorsanız, her neyse bırakın.. Olmamasının, inanın vardır bir nedeni..Mutluluk öyle cömert ve öyle sıradan ki aslında..Sorgulamasız, yargılamasız, öyle kendi halinde..Tıpkı şu an ki “Ben” gibi..Her şeyin vardır bir nedeni der gibi..Ruhuma çat kapı gelen bu umarsızlık, çevremdeki tüm silgi tozlarını dağıtmaya yetti bile..Kime ne diyebilir ki gönlüm.. Kaderin getirdiği güzellikler bana yeterde artar bile..

Kalpler bir olsun, ruhumuz huzurlu olsun..

Daha ne olsun..

Daima...

2012-02-13T22:43:00.000+02:00

Sevgililer Gününüz Kutlu Olsun..Daima sevgiyle ve mutlu kalın..

Muhteşem Bir Hayal Dünyası...Jacek Yerka

2012-02-13T16:28:00.000+02:00

Jacek Yerka (Jacek Kowalski) (doğum. Torun, Polonya, 1952) Polonyalı sürrealist ressam.
1976'da Torun Nicolaus Copernicus Universitesini bitirdi. Resimlerinde fantastik biçimler kullanmıştır, insan figürüne resimlerinde neredeyse hiç rastlanmaz.
KitaplarThe Fantastic Art of Jacek Yerka, Morpheus International (1994) , ISBN 1883398053

Ödülleri1995 World Fantasy Award

Kaynak: tr.wikipedia.org

Etkileyici Ve Muhteşem..

Sabah Şekeri

2012-02-13T10:21:00.000+02:00

İzninizle, sabah sabah daha doğrusu her sabah hayranlıkla izlediğim bir hatuna yılın en hızlı kılık değiştiren canlısı oscarını takdim etmek istiyorum..Bu ödülü takdim ederken eğer arzu edipte teşekkür aşamasına geçerse , bir zombi gibi servise binip, renkli bir peri kızı gibi o kapıdan nasıl çıktığını anlatırsa ve bu enerjiyi nerelerden temin ettiğini de bizimle paylaşırsa çok sevinicem yani..Geçenlerde bi deniyim dedimde, göz kalemi denilen mevzu , servisin ani bir hareketi ile tam bir göz kalemi olacaktı maazallah..En iyisimi bu işleri ayakların yere değdiğinde yapmak..

Aşkzede...

2012-02-12T22:08:00.000+02:00

Görsel: Alıntı

Blogger aleminin en mızmız , en katı blogçusu olarak, “Yorum Yok, İzleyici Yok” diyorum ..Yani çok takip etmek istediysen yaz linki takip et..Ne yani..Benim amacım blogger arkadaşlığımı pekiştirmek değil ki..Yahu normal alemde 2 gerçek arkadaşımız yokta şu sanal ortamda arkadaşlık derdi ne gerçekten anlayamıyorum..Tabii böyle derdi olanlar için söylüyorum bunu..Tamam birkaç kişi var samimi olduğuna inandığım insanlar..Ben onları okurum arada bir yorum yaparım canları isterse cevap verir veya vermez..Yani bu bir tercih, bir kinaye veya gönderme falan değil, aman diyim..

Şimdii şu sevgililer günü geliyor ya , bakın baştan söyliyim kardeşim..Aşık olmaya niyetiniz varsa, veya aşık olmak üzereyseniz sakın ha hemen kapat şekerim bloğu..Gerçekler ne yazık ki acıdır..Şimdi ben oturdum bilgisayarın başına ben klavyeye baktım, klavye bana baktı..Hadi yaz bakalım dedi aşkı..Şaştım kaldım..Yahu neydiki aşk, unutmuş olamazdım herhalde..Sonra dedimki yok canım yaşamışımdır ben bu anı ..Eee peki nerede şimdi..Aşk denilen müstesna duygu, tükedildiği zaman alışkanlık kavramına dönüşüyor..Ve eninde sonunda tüketiliyor şekerim inan buna sen..

Aşk, iki yarımın bir bütün olması mı?

Kıyamadığın gözyaşlarından öpmek midir aşk?

Bitmemesi için hiç başlanılmayan mı?

Ölmemesi için vazgeçebilmek mi?

Hiçbir yerde veya her yerde..Çok hassas veya çok katı..Aşk algılarımızda damarlarımızda dolaşan bir büyü gibi..Mantığı olmayan sadece hislerinde kaybolup gittiğin..Aşk bencil kimseyle paylaşamadığın..Bir hayal bir iz gibi..Sakladığın, özlediğin, koruduğun mis kokulu bir büyü..Buraya kadar çok hoş çok güzelde ne yazık ki aşk gerçek değil..İnsanlar gerçek mi ki aşk gerçek olsun..Tüketilen her şey gibi o da bitiyor..Tüketiyoruz çünki..Kırıyoruz, önemsemiyoruz, emek vermiyoruz..Emek verdiğimiz zamanda karşılık bekliyoruz..Arz- talep meselesi gibi..Bir İktisatçı olarak ancak böyle güzel anlatabilirdim herhalde.. :):)Aşk karşılıklı olunca güzel, yalansız yaşayınca gerçek, gerisi boş..Ne diyim aşkı "Aşk" olarak yaşayanların tüm günleri kutlu olsun..Ama tek gün değil her gün olsun..

İyi Haftalar olsun herkese….

Büyük Ünlü Uyumu..

2012-02-12T17:12:00.001+02:00

Bu güzel etkinliğe kızımla gitmeyi planlarken, kızımın yan çizmesi sonucu nöbetçi tur arkadaşımla aşağıda görmüş olduğunuz buluşma noktası tayin edildi..Buluşma yerine 40 dk önce giderseniz ve elinizde de fotoğraf makinası varsa böyle benim gibi saçma sapan her şeyi çekmeye çalışırsınız..Tabi ki onları yayınlamıyorum..:):):)

40 dk boyunca neler yaptım? Gelip geçen herkesi inceledim..Fotodaki simitçi ile sohbet ettim..Bu simitler şekere tansiyona birebirmiş öyle dedi valla..:):)Sabah erken kahvaltı ettiğim için öyle acıkmıştım ki aldım elime bir tane başladım simitçiyle muhabbet etmeye..Yalnız soruya bakın..İlk soru :

-Nasıl işlerin iyimi? Günde ne kadar kazanıyorsun?

-iyi valla abla ne olsun..20-30 TL kazanıyom çok şükür..

-Maliyeti ne kadara geliyo peki ( Allah kahretsin , ne yapcam ki maliyeti..Simit sarayımı açcam, vakit geçmiyo vakit..)

-50 kuruşa alıyom..Abla sevgilin çok bekletti seni yaa..( gevrek gülüş, gerçi simitte gevrekti)

- Yaa evet gelsin kafasını kırıcam şimdi( matrak bir kahkaha)..Niye burada her yalnız bekleyenin sevgilisimi geliyo ki..

-Öyle abla, sevgilisi geliyo..

-İyi hadi bakalım, su var mı su çok susadım ben..

-Yok ablam su yok, dur şuradan bulup getireyim sana..

- Hadi be ne olursun.. Ben bakarım tezgaha..

7-8 dk hiç satış yok..:):) Simitçinin eli boş..

-Bulamadım be ablam..

-İyi ne yapalım idare etcez artık..

Valla o simitçide olmasa inanın vakit geçmeyecekti..Arkadaşımda geldi..Başladık sergiyi gezmeye..İlk önce şunu belirtmek isterim ki..Böylesine güzel bir sergiye gitmeyi planlıyorsanız kesinlikle hafta sonu gitmeyin..Hele hele öğle saatleri asla…Sıra bekleyerek, itiş kakış, kalabalık , aralardan falan izlemeye çalıştığım bu ortamdan hiçbir şey anlamadım.. Resmin önünde dakikalarca durmak ve her bir noktasını yakınen , özüne inerek, hissederek seyretmeyi düşünmüştüm ama olmadı ne yazık ki..Yani çevre faktörleri büyüyü bozdu..

Bu eserin ismi yanlış hatırlamıyorsam “Giyinik, ya da çıplak..”Çok etkilendim bu eserden..Benim için hayatın açıklaması gibi..”Olmak ya da olmamak” …”Siyah veya Beyaz”…”Var ya da yok” gibi..Aralarda yaşamayı sevmiyorum ben..Benim için her şey reel, net, saf ve katıksız olmalı..Edebiyat, yazı, resim ..Sanat, sanat için olmalı..İnsan için değil..Günümüzde her şey artık öylesine ticari olmaya başladı ki , neredeyse insanlar bile.. Sanat icra ederken beğenilme, hayran kitlesi veya kar elde etme kaygısı olmamalı..Bunun için uğraş verilmemeli..Böylesine uğraşlar egoyu tatmin etmeye çalışmaktan başka ne olabilir ki..Küçük ünlü uyumu olabilir mi acaba?

Ve Sabah Olur..

2012-02-09T23:37:00.000+02:00

Görsel: Alıntı

Hiç bir ressama modellik yaptınız mı? Ben yaptım..12 yaşında falandım sanırım..İşimi öyle ciddiye almışım ki put gibi durduğumu hatırlıyorum..Annem: “Kızım, nefes al, rahat ol, sen sadece başını oynatma” demişti gülümseyerek..O, benim ona hayranlıkla baktığımın farkında bile değildi..Fırçayı, tuvale her vurduğunda, çok uzak diyarlara gidiyor..Okyanusları aşıyor, büyüyüp büyüyüp devleşiyor gibiydi..Öyle zarif, öyle naif bir insandı ki tüm hisleri, yaptığı resimlerin içinde kendini buluyordu..Etkilenmemek mümkün değildi..Okuldan sonra resim atölyesine beraber giderdik..Öğrencileri ile tek tek ilgilenirdi..Bende onların yanına gider, o gün ki konu neyse resmetmeye çalışırdım..”Çok güzel yapmışsın kızım” derdi..Çok gururlanırdım..Renklere minik ellerimle can vermek hoşuma giderdi..Onları konuşturmak, ağlatmak, güldürmek annemin gittiği o diyarları görmeye çalışmak çok eğlenceliydi benim için..Annemin katıldığı karma sergiler vardı var olmasına da, onun isteği kendi sergisini açmaktı..İleride belki kızıyla bir sergi açmak..O, hastalığına rağmen fırçayı elinden bırakmadı..

Sonra…Bir gün, bir sabah, duvarda asılı olan portreme bakarken, yüzündeki buruk tebessümle o uzak diyarlara gitti..Bu sefer dönmedi..Öyle küçük ve çaresizdim ki..Öyle ürkek..Onun ölümü, babamın iflası ve uzaktayken birden bir arada olmamız..Otoriteler..Hayatın katılığının yavaş yavaş içime işlemesine neden oldu belki de..Ve bir gün okuldan eve geldiğimde ısınmak için kullanılan parçalara ayrılmış resim sehpasını görmem ve hiçbir şey diyememem..Kocaman evin sıcaklaştırılmaya çalışılan bir odasında buz kesmek bu olsa gerekti..Ağlayamamak bile…Yetişkin denilecek yaşta evden ayrılırken aldığım birkaç tablo hatıra kaldı bana..Diğerlerine sahip çıkamadım..Yetişemedim ki..Kimbilir neredeler şimdi? Ne trajik.. Put gibi durarak poz verdiğim portre belki de, geniş, krem renkli, kocaman camları olan ferah bir salonun duvarlarını süslüyordur.Ya da resim sehpası gibi nasibini almıştır, hayatın acımasızlığından..

Bu kadar hüzünlü satırlarda “Ve sabah olur” başlığı nasıl aklına geldi derseniz..Fırçayı elime almak istiyorum da ondan sabah oldu..Günüm aydınlandı..Renklerden bir halı dokuyup, üstünde tüm dünyaya tepeden bakmak istiyorum..Renkleri biribirine karıştırıp , bilinmeyen bir renk oluşturup sevgiyi, aşkı, hüznü,heyecanı, coşkuyu bir arada yaşamak istiyorum..Yok olmak, sonra tekrar var olmak istiyorum..Tanımadığım tüm ressamları tanımak, anlamak ve yaşamak istiyorum..Algımın, zihnimin tüm olumsuzluklarını beyaza boyamak, üzerine de renkli bir gökkuşağı yapmak istiyorum..Kim bilir belki yarım kalmış bir hayali gerçekleştirmek, ve yepyeni hayallere yelken açmış olurum..

Ve sabah olur..

Güneş yine açar

Hayat devam eder…

Şık..

2012-02-08T13:06:00.001+02:00

Görsel: Alıntı

Moda kataloglarına şöyle bir göz atarken, tarz denilen şeyin ne kadar kıymetli bir unsur olduğunu düşünmeden geçemedim..Üzerimize geçirdiğimiz elbisenin rengi modeli bizi yansıtabilmeli..Şık ve hoş olmak, insanı yenileyen , dengeleyen , farklı olmasını sağlayan harika bir şey..Benim burada aslında asıl anlatmak istediğim davranış ve duyguların tarzı… Zarif, mütevazi, ölçülü , saygılı tutumlar içerisinde değilseniz üzerinize ne giyerseniz giyin, şık olamazsınız..Aslında ikili ilişkilerde de böyle..Herkesin bir tarzı var..Kimisi bitişin ardından sanki hiç olmamış gibi hayatına devam eder..Güler , geçer..Hatta bununla da kalmaz anlamak yerine içten içten kızmayı tercih eder, yargılar, dalga geçer.. Kimisi de sadece gider..Tarz bu kadar önemlidir işte..Dış görünüş veya içsel kimliğin, karakterin yapı taşıdır..Sağlam olmalıdır ve sağlam kalmalıdır..

Cansız Manken

2012-02-07T22:51:00.000+02:00

Görsel: Rembrandt

Akşamın loş karanlığı, yere düşen ürkek damlalarla sinsi alışverişini yaparken, adımlarımın hızlanması kaçınılmaz oldu bugün..Girdiğim bütün yollar kapalı, çıkmaz sokaklar belirsizdi..Bilmediğin bir yeri aramak ne karışık bir şey bilir misin? O dar uzun yolda yürümektense , ana rahmine geri dönmeyi tercih edersin..Yağan yağmur öyle ıslatmış ki hatıralarımı..Sahile vuran sert dalgalardan nasibimi almış yüreğim..Sanki köşe başından kanatlarını savura savura bana doğru gelecekmiş gibi beyaz güvercin..Alıp beni hiç kimsenin bilmediği bir masalın orta yerine konduracakmış gibi geldi bir an..Halbuki, ortada ne güvercin, ne de masal vardı karşımda..Kepenklerini indirmiş dükkanlar, garibanların borç harç ekmek aldığı derme çatma bir bakkal, birde genç kızların en mahrem duygularını süsleyen pırıltılı elbiseler diken mahalle terzisi..O da kapatmış dükkanı..Tek farkı, kepenklerini indirmemiş..Küçük camekanın içinde tek cansız bir manken vardı..Yüzü olmayan mankenlerden..Öylece durmuş bana bakıyordu..Üzerinde masmavi, simli, kabarık bir elbise tüm ihtişamı ile cama yansıması bir yana , karanlık sokağın en aydınlık köşesiydi..Orada dakikalarca durdum..Yağmurun ıslaklığını hissetmedim bile..Camekana yerleştirilmiş buğulu mavi ışık, onun öylesine gizemli bir hal almasına neden olmuştu ki bırakıp gidemedim..Sokak, öyle ıssız ve o, öyle masumdu ki üzerine yıldızlar yağıyor gibiydi..O an aniden üşüdüğümü hissettim..Ve artık gitmem gerektiğini..Sadece gittim..

Bu akşam umarsızca yürüdüm o dar sokakta..

Beyoğlu'nda Vintage

2012-02-04T20:59:00.000+02:00

Üçlü görsel :):):)

Bir Bankacının alacağı çikolatada anca böyle olabilirdi herhalde :) :) Sanki yeni doğmuş bir bebeği kucaklamış gibi tutmuşum onları :):)

Bu gün kocaman pankartlarla Beyoğlu’na çıkasım geldi..Bir aykırı olasım, bir baş kaldırasım, eylem yapasım geldi..Sabah saatlerinde kızım ve ben hazırlanmaya başladık..Şimdi içinizden aykırı olmaya kızınla mı gidiyorsun demeyin..Durun anlatıcam..Kızım bir heves giyindi..Lacivert ojesini aldı yanıma geldi..”Anne ben sürdüm hadi sende sür..” dedim ki “Yok olmaz..Benim tarzım değil..” Sonra şöyle bi baktı..Senin tarzın ne anne dedi..Bir anda ağzımdam “Vintage” çıktı..Ben olsam olsam Vintage olurdum herhalde dedim..Tabiki ne olduğunu sordu..Kısaca anlattım..”Kolalanmış, ütülenmiş Fransız Danteli mesela..” Ama dedim..Ver kız sen şu ojeyi bana aykırı olucam ben bugün..Süreyim bir güzel..En entel kıyafetlerimide giydim..Şık bir fular,deri bileklik falan..Çıktık yolara..Çalıştığım işyerinde bölüm arkadaşım ve aynı zamanda İngilizce öğretmenim olan fotoğrafçının sergisine gittik..İngilizce derlerinde çıldırtıyorum onu..Hiç iyi bir öğrenci değilim ben..Bir anda “Deja Vu hadi söyle bakalım o ney, bu ney “dediğinde kopya çekiyorum..”Ya hocam!” diyorum “Dur daha sabahın 9’u ..Tamam kariyer güzelde..Ben daha ayılmamışım yapma etme” desem de..Acımasız..Bu arada İngilizcem hiç iyi değildir..Böyle anlattığıma da bakmayın.. Neyse Daha İstiklal Caddesine adım atar atmaz kuru kalabalık biz “aykırıları” :):) bir ürküttü..Ya bu kalabalığın yaşı nasıl olur acaba..Ne saçma bi cümle o öyle ya..Kuru kuruna.. Kızıma mağrur bir ifadeyle döndüm..”Yafrum gün bizim günümüzdür.Seni itenleri sende it..Üstüne üstüne gelen olursa hiç acıma..Yar geç yani çocuğum” dedim..Şapkasını eline almış, esas duruşta beni dinleyen kızım ve ben başladık sergi salonunu aramaya..Oralarda bir melekler kahvesi varmış..Caddenin ortalarına geldiğimizde kendi kendime bu sergi salonu nerde acaba derken..Tam yanımdaki küpeli, kabarık kıvırcık saçlı , yüzü tüyden seçilmeyen "entel familyasından" biri..Beni kolumdan tuttuğu gibi oraya götürdü..Tabiki de kolumdan tutmadı..Öyle bi şey yapsaydı çantayı kafasına yerdi muhtemelen.. “Hanımefendi şöyle yürüyün, buraya dönün bir üst katta “ diyerek..Ona sormadığım bir soruya cevap verdi..”Mersi” dedik..Sergi muhteşemdi..Arkadaşımın fotoğrafları muhteşemdi..Ellerine ve yüreklerine sağlık..Tebrik ettik kendisini..Müsade isteyerek ayrıldık..

Yürüdükte yürüdük Beyoğlu’nda..Çok değişik , çok farklı yüzler gördük..Sanki başka dünyanın insanları..Başka tarzlar yani..Benim minik dünyamın dışında olan ürkütücü gibi gelen yaşantılar gibi..Bir Kırtasiyeye girdik..Sadece normal bir kurşun kalemden bahsediyorum..Tepesinde İngiliz Kraliyet ailesinin tacı gibi minik taşlı bir taç var..Adam 35TL dedi..”Oha!!” diyecektim..Bir Deja Vu olarak kabalaşmıyım şimdi…Yalnız çok merak ettim dayanamadım..Ya ben bu meraklı yapımıda hiç sevmiyorum zaman zaman…Üzebiliyor beni..Neyse..Adama dedimki:”Çok pardon bir şey sorucamda, şu köşedeki kurşun kalem neden o kadar pahalı?” Cevap şöyle oldu: “Hanımefendi, o kalem İtalyan tasarımı bir ürün olup, İtalya’da 28 EUR ya alabilirsiniz…Burada yine oldukça ucuz bir ürün .” dedi..”Yani alacak olan kişinin kullanım amacına bağlı tabii …” dedi..O kalemin kullanım amacını bir düşündüm..Yani amaç ne olabilir ki..Neyse…Takıcılar, tokacılar, kitapçılar, tatlıcılar, hamburgerciler hepsine girdik..Bütün bunların üzerine kestanemizi de aldık.. “Entel familyasını” inceleye inceleye gezdik..Ya birde kadın gibi erkek olanlar vardı..Veya erkek gibi kadın..Ay ne biliyim çok değişikti..Akşam rüyama girmesin, maazallah..Şimdi diyeceksiniz “Hani aykırılık nerde?” Ojeyle kalakaldı..Benim en aykırı durumum mavi ojelerim oldu..Eve geldiğimde ise , Beyoğlu için şu yorumu yaptım:

“Dışarıdan bakınca güzel, farklı dünyalar”

Beyoğlu’nda Vintage

Nedeni Halim

2012-02-02T20:25:00.000+02:00

Görsel: Fahrünnisa Zeyd

Yine baş başa kaldım beyaz sayfalarla..En gizemli ve güzel cümleler dökülüyor böyle olunca, seviyorum bu halimi..Ruhumun ve aklımın ahengi çok şikayetçi bu aralar benden..İkisi bir bir gelip konuşmuyor da ayrı ayrı geliyorlar..Bütünleştirmek, derdindeyim ki bütünleştirmeliyim..İçsel yolculuğumda yan yana oturması gereken en yakın arkadaş onlar….Bereketli pirinç taneleri gibi, sıralı yazılmış cümleler gibi, devasa uçurumlardan coşkuyla akan berrak sular gibi..Beni tamamlamalılar..Başımı çevirip görmemezlikten gelemem ki onların bu derbeder hallerini..Hayatın bana sunduğu ikramları adil paylaştırırken, aslında hiçte adil olmadığım imalarını kabul edemem ki…Sonra, dedim ki olmaz bu böyle, yazın dedim dökün içinizdekileri..İki ayrı kalem, iki ayrı sayfa verdim onlara..Sonra şöyle bir baktım da demişler ki: Nedeni Halim….

İlk anda bu şımarıklıkmış gibi geldi bana..Kızdım..”Oturun!” dedim karşıma şöyle..Sonra üzüldüm..Her ünlemde canım acıdı..Durdum.."Nedir sizin bu haliniz.." dedim usulca..Bitmiş, yılmış, erimiş olamazsınız..Zıt düşemezsiniz..Benliğimi sarmalayacaksanız eğer, gecenin gündüze aktığı şiir gibi olmalısınız ..Ruhuma “Hadi çık en tepelere!!” dedim..Aşağıya dikkatlice bak..Eğer düşersen seni ilk koruyan “akıl” olur..O ki en tepelere çıkmaz..Kökleri en diplerde durur..Gölgesi ise sensin..İkinizin varlığı “benim”..Mutluluğum, huzurum, yaşam kaynağım..

Ruhum ve aklım….

Misyon

2012-01-28T23:01:00.001+02:00

Görsel: Pablo Picasso

Ana rahmine düştüğümüz andan itibaren, şu dünyaya geliş amacımız oluşuverir.Yaşamda herkesin bir misyonu vardır.Asıl olan bu misyon ile özdeşleşebilmek..Bunu gerçekleştiren insanlar başarılı insanlardır..Bazıları, kendilerini öyle bir kaptırırlar ki bu amaca, en iyi o işi yaparlar..Hayata çok iyi dans etmek için gelen kişi, sadece çok iyi dans eder.Çok iyi yazı yazamayabilir..Zaten yazmamalıdır.En iyi yaptığı kavram neyse ona odaklanması daha iyi olabilir.Kimisi ne yapmak istediğini bilemez.Bunu tespit etmesi hayatının belirli aşamalarında olabilir..Burada önemli olan zamanı iyi kullanabilmektir.Güzel sonuçlar almak için, ne istediğini gözden geçirmek ve bunu nasıl verimli hale getirebiliriz özümsemek ve sağlam bir adım atmak gerekir.

Duyguların misyonu ise oldukça enteresan..Somut yapılan işlerden oldukça farklı..Somut misyonuna odaklanmış bir kişi soyut duygularına yön verirken bir takım çakışmalar olabilir.Altını çiziyorum..Bu yaşamda başarılı olmayı hedefleyen, beğenilmeyi isteyen, kendini önemseyen ve kendini buna kaptırmış bir kişi asla ve asla karşı cins ile mutlu bir beraberlik yaşayamazlar..Soyut ve somut misyonları bir arada yaşamak çok zordur ve yıpratıcıdır..Kişiliğimizin en verimli taraflarını yaşamak ve bundan keyif almak varken yıpranmak oldukça gereksiz bir durumdur.Ne istediğini iyi tespit etmek lazım yaşam oyununda..

Kar, Kar Olalı...

2012-01-28T17:17:00.000+02:00

Heytt be!! Kar kar olalı böyle bir eser görmedi..Bu yapıt için yoğun uğraşan kızımı kutluyorum..Hey mübarek şu yanda olan heykelden ne farkı var ki..Daha cana yakın, daha sevimli değil de nedir..O saçlar , o gözler..İki gıdım karla tüm yaratıcılığımızı kullanarak meydana getirdik biz bunu..Bizim parkın özgürlük heykeli de bu olacak artık..Güzide semtimize hayırlı olsun der, mutlu günler dileriz…

Sessiz Yankı

2012-01-27T23:32:00.000+02:00

Görsel: Salvador Dali

Kendimde gördüğümü çizerken gökyüzüne,

Önce durgun akan bir nehir gördüm..

Matemime boyanmış sarı ağaçlar..

Acı bir tebessüme sığınmış eski bir hüzün..

İnsan, hiç tanımadığı bir duygunun eksikliğini hisseder mi yüreğinde?

Ben hissettim o an,

Ve, o anın yarattığı koca bir dev

Kanatlarıma konmuş ürkek nefes

Zamanın un ufak ettiği yıllar,

Karşımdaki beliren ben

Kulağımdaki sessiz yankı

Bir Soru

2012-01-27T09:52:00.000+02:00

Görsel: Eugene Galien-Laloue

İnsan, hiç tanımadığı bir duygunun eksikliğini hisseder mi yüreğinde ?

İyi Saatte Olsunlar

2012-01-25T21:02:00.000+02:00

-Hazırmıyız?

-Tamam.

-Hadi ışıkları kapattınızmı?

-Kapattık, herkesde burda..

-Tamam, gözlerimizide kapatalım..

-Abi elleride tutmak gerek, öyle yapıyolar, filmlerde görmedin mi

- O filmler bitirdi zaten bu milleti, verin ulan elleride..

-Başlıoyruzz…

-Eeeeee…

-Nerde???

-Yok ki

-Evet, yok..

Pekiiiii….

Eyyy ruhh!!!! Geldiysen Allah aşkına 3 kere falan vurma..Beynimizi yedik şurda seni çağırabilmek için..Yani bi de sen niye bize geliyonki, biz sana gelelim..Bak toplaştıkta burada..Atlarız bi dolmuşa, sen yeri tarif et yeter bize..Hayır, gelmek istiyosan tabikide gel, başımızla gözümüzle beraber icabında..Çekinme, bizim bacılar kek, börek, kısır falan yapar..Otururuz be abicim..Ne yani ölümlü dünya şurda..Heee bak kapris yapcaksan o ayrı tabii..Öyle havalar falan bozar bizi..Işıklarıda açın artık, kendini bi halt zannetmesin..Ne o öyle be..Eyy ruh!! Eyy ruh!! diyoz gelmiyon..Artizmisin arkadaşım sen..Hayret bişey yaaa..Ruhsuz gezerim daha iyi..

İsterr gell, ister gelme..

Kanın Masumiyeti

2012-01-23T22:14:00.000+02:00

Görsel: Donald Zolan

Çok eskiden kan kardeşliği vardı..Küçük çocuklar, parmaklarının ucundan minicik bir noktayı kanatıp diğer arkadaşının kanıyla birleştirir kardeşliklerini büyük bir bağlılıkla ilan ederlerdi. Kanın masumiyeti olurmu ki..Olurdu işte..Kan kardeşi asla yalan söylemez ve asla karşındakine yanlış bir şey yapmazdı..Oldu da yanlış yaptı, vicdanı bir ömür boyu onun yakasını bırakmazdı..Bir damla dahi olsa, kanına başkasının kanının karışması akıl almaz bir bağlılığın simgesini oluşturabilirdi… O zamanlar, kanın masumiyeti bu kadar temizdi işte..Yürekler ve gözler bir o kadar bakir..

Arınmış..

Saf..

Çocuksu..

Falçata İzli, Kırık Bir Sehpa

2012-01-22T23:51:00.000+02:00

Görsel: Fikret Mualla

Sen hikaye oku, ben hikaye yazayım..

Eski kahverengi bir sehpanın hikayesi olsun bu sefer.

Son moda döşenmiş ferah aydınlık bir evin köşesine usulca konulmuş üzeri falçata izleri olan garip bir sehpa..Ayaklarında artık eski gücü kalmamış, omuzlarında derin hatıralar taşıyan bir misafir.

Yeni evli çiftin evinde o akşam hummalı bir telaş vardı..Damat beyin kardeşi, evlerine ilk defa gelecek, kurulmuş olan güzel yuvada sevgi ile çaylar içilip, sohbetler edilecekti..Hazırlıklar sabahtan başladı.Pastalar, börekler itina ile pişirildi.Daha çok beyaz ve krem renklerin hakim olduğu olduğu geniş salonun tüm camları açılarak havalandırıldı..Heybetli ve gösterişli koltukların sönmüş yastıkları birkaç dirsek darbesi ile şişirilerek özenle dizildi..Salonun ortasında duran masa büyüklüğündeki sehpanın tozu alınıp, üzerindeki yine krem renkli iğne oyası dantel, zarif hareketlerle sağa sola kaydırılarak son şekli verildi..Evin dekorasyonunda deneyimli bir mimarın yani evin reisinin elinin değmiş olduğu her köşesinden belliydi..

Evin hanımı bu davete oldukça önem veriyor, mahçup bir gelin edasında hiçbir detayı atlamamaya son derece özen gösteriyordu.Zaman öylesine hızla geçmişti ki beklenen kapı zili biraz çekingen,bir o kadar içten, hafif de sesiz bir tını ile çalmıştı sanki..Gelen misafir kucaklanarak kapıda karşılanmış,geniş salona alınarak koyu bir sohbete başlanmıştı..

Dakikalar geçtikçe gülümseyen yüzlerin yanında biraz burukluk, birazda “Bunca zorluğa rağmen” zaferi tüm eve yayılmıştı.Öyle ya herkes kendi zaferini yaşamakla meşguldü..Kimsenin yardımı olmadan kazanılan iki kişilik zaferler.Cümlelerin tıkandığı noktada suskunluk oluyor, havayı soğutmamak için belki de en gülünmeyecek espirilere kahkaha atıp “Hadi canım sende” diyerek laflar biribiri ardına geçiştiriliyordu..Bu tıkanma noktasında imdada, özenle hazırlanmış nefis yiyecekler yetişti.Gelin hanım artık çay servisinin yapılma vakti geldiğinde mutfağa doğru yöneldi.Arkasından da yardım için gelen misafiri..İkisi birlikte hem kadın kadına sohbet edip, hem de tabakları hazırladılar .Demlenmiş mis kokulu tomurcuk çaylı kristal bardaklar, kabarık işlemeli gümüş tepsilere sıra halinde yerleştirildi..Evin hanımı bundan sonraki servisi kendisinin yapacağını belirterek ,misafirini kibarca salona davet etti.

Koltuğun en köşesinde oturmayı tercih eden misafir, ortadaki sehpaya o kadar uzaktı ki elindekileri nereye koyacağını şaşırmış bir haldeyken içerden bir ses:

-Bil bakalım bu sehpayı hatırlayacakmısın?diyerek elinde kahve renkli eski bir sehpa ile içeri girdi..

Çocuklukta üzerinde ödevler yapılan..Bazen başucundaki masa lambasını taşıyan..”Kızım şu sehpayı misafire götür”denildiğinde ilk akla gelen..Balkonda yenilen yemeklerde hep üstünde bir ekmek sepeti ve sürahi olan..Ölmek üzere olan bir insanı geri getirme çabasında üzerindeki su dolu bardağı ve ilacı almaya çalışırken panikle devrilen..

Masası, parasızlıktan bir türlü alınamamış genç bir mimar adayının iki büklüm maket yapmaya çalışırken her tarafı falçata izi olmuş..

Yükü ağır, emektar, dağılmış bir aileden ve evden kalma son hatıra..

Kahverengi kırık bir sehpa..

Bilgisayara inanma, Bilgisayarsızda Kalma

2012-01-21T21:28:00.001+02:00

-Merhaba, hastamız nerede..

-Buyrun hoşgeldiniz, içeride şöyle geçin lütfen..

-Hımm, demek burda ..Oldukça solgun gözüküyor..Şikayetleri neler peki?

-Valla hiç bişeyciği yoktu, bi gün bi geldim..Yok..Yani görüntü varda , hareket yok..Açtım , kapattım, kurcaladım olmuyor..

-Amman hanfendiciğim, çok kucalamasaydınız maazallah , kurcaladıkça daha da çökebilir bu meret..

- Yaa demeyin..Gözümüz gibi bakıyoruz ona biz..Şu güne kadar ne dediyse harfien yaptık..”Yeni sürüm çıkmış, almak istermisiniz?” dedi, aldık..Son moda güncel ne varsa ekledik bükledik..Pencereleri hep kapalı tuttuk, sırf mikrop kapmasın hasta olmasın diye..O bizim sırdaşımız, arkadaşımız, nar tanemiz, bir taneeee..

-Tamam tamam, anladık hanfendiciğim, şimdi bakarız, ne gerekiyorsa yaparız..

-Çok rica ediyorum, lütfen teknoloji dünyasının tüm olanaklarını kullanalım..Gerekirse yurtdışına gönderelim.Yok bu olmadı, pahalı olur şimdi..Türk hekimleri ne güne duruyor..Bakın yüz naklide yapmışlar..Valla bugün haberde seyrettim de gurur duydum..Gerekirse onuda yapalım..Yani “Baştan yarat ellerimiii, baştan yarat gözlerimiiii, baştan yap şu kaderimiii..Tanrım beni baştan yaratttt”

-Oooo üzülmeyin, üzülmeyinde size de bi müdahale etmek zorunda kalmayalım..

-Hımmm bi bakalım..Evet virüs kapmış.. Uzunca bi ameliyatla güzelce temizleriz onu..Yepyeni cillop gibi olur..

2 Saat sonra…

-Şimdi…. Şu anda durumu gayet iyi..Biraz müşaade altında tutacağız....Gerekli müdahaleyi yaptık..Allah’tan umut kesilmez..Düzenli bir bakım gerekiyor..

-Çok teşekkür ederim..Allahıımm, şükürler olsun sana..Bu günleride gördüm ya gam yemem artık..Nazar değmiş ona nazar..Kesinkes öyle..Hemencecik şu yan bakkaldan bi kutu kesme şeker alayımda fakir fukaraya dağıtıvereyim..

Hadi sizde kendinize ve sizin için önemli olanlara iyi bakın..

İyi Haftasonlarııı :):):):)

Üç Vakte Kadar

2012-01-20T17:00:00.000+02:00

Görsel: Müfide Kadri

Önsezilerimi bazen kesip atasım var bazen de çerçeveletip asasım var..Yanıltmadılar beni hiç..Tamam arada mutlu ettiler ama..Şu aralar değil..Bir aralar insanları çok iyi tanıdığımı düşünüp böbürlenirdim..Şimdilerde ise akıllı kadın olmanın birazcık zorluklarını yaşıyorum..Fala iyi baktığım söylenir..Kendi falıma bakmaktan nefret ediyorum..Hep üç vakte kadar uzak uzak yollar çıkıyor.Uzak yolları değil yürümek, düşünmek bile yoruyor beni..Düşünmüyorum, düşünmekte istemiyorum..

Ayaklarım geri gidiyor..

Anlaşıldı Merkez

2012-01-18T18:26:00.000+02:00

Görsel: Yani…. Alıntı işte

Akşam evdeki bilgisayarım sizlere ömür oldu..Onu yaşatmaya çok uğraştım..Aradım taradım, ilgilendim,açmaya çalıştım olmadı..Olmayınca olmuyor abi çok uğraşmamak lazım..Biz insanların en hatalı 10 hal ve hareketinden biri olmayacak şeyler üzerine kafa yormak..Diğer 9’ da size kalmış..Yormayalım biz hiç yormayalım..Bak ne güzel böyle Sanal Dünya, Yalan Dünya..Aaaa öyle bir şarkı vardı yaaa…Yalann Dünyaaaa, her şey bomboşş…He şimdi eee nerden yazıyon derseniz..Kutsal iş yerimdeki kutsal mesai molamı böyle değerlendiriyorum..Anlamlı ve de manalı yazı yazasım yok..Saçmalayasım var..Paylaşasım geldi..Öööle işte, şu tepedeki uçan balona binip havalanasım geldi..Bi gidesim geldi..

Yol Lokantası

2012-01-16T23:15:00.000+02:00

Görsel: Osman Hamdi Bey

Sürükleyici bir hikayenin ortasında, derin bir soluk almak üzereyim.

Evim çok uzaklarda belki, döndüğüm yer ise öylesine yakın.

Sıcak bir çorbanın tadı var damağımda..

Birde ruhumun orta yerine duran sakinlik..

Bir yol lokantasında mola verdim anlayacağın…

Işıkları yanıp sönüyor, kendi halinde bir yer burası

Ayaklarım daha fazla devam edemedi,

Gözlerim yorgun, yolları seçemedi..

Tahtadan bir sandalyeye yığıldım..

Yabancı yüzlere baktım

Buharı tüten yemeğin özünde..

Hangi yaşamlar gizli, yada hangi telaşlar..

Bilemedim..

Sadece gelip geçeni izledim..

Durdukları yer, bir yol lokantası..

Varacakları yer, hiçlik noktası..

Kolumdaki Yüz

2012-01-15T19:20:00.000+02:00

Görsel: Alıntı

Sonbaharın sevimsiz yüzünü gösterdiği sıradan günlerden birisiydi..Buram buram deri kokan , tozlu rafların arasında, iki gösterişli arkadaşımın orta yerinde nefessiz kalmış derin bir bekleyiş içindeydim.Herkes öyle güzeldi ki kendimi hastalıklı, cılız, buruş buruş yaşlı bir nine gibi hissediyordum.

Her sabah dükkan sahibi, hepimizi tek tek indirir, rafların tozunu alır ve itina ile tekrar yerimize dizerdi.Girişte olan dev aynaya hergün uzun uzun bakar, küçük parmağında olan ihtişamlı altın yüzüğü çevirir, kravatını sağa sola oynatır, biryantinli elleri ile saçlarını özenle yapıştırıp, sarı işlemeli masasına oturur ve müşterilerinin gelmesini beklerdi.

Paralı müşterilere en öndeki büyük ve pahalı çantalar çıkartılırdı..Süslü kelimelerle müstakbel sahibesinin koluna takılarak”Çok yakıştı!” yalanlarıyla özene bezene kutusuna koyar, kendine göre karlı çıktığı bu satış sonrası keyifle çayını yudumlayıp güne böbürlenerek devam ederdi.Bu hali öyle sinirimi bozardı ki, her yeni müşteri geldiğinde “Acaba beni de çıkartacak mı?” diye beklemekten yorgun düşerdim..

İşte o sabah, ufak tefek, beline kadar kıvır kıvır saçları olan, utangaç bir kız çocuğu girdi içeri..Kocaman simsiyah gözleri kıpkırmızı olmuş, sanki ilk alışverişini yapıyor gibi tuhaf ve acemi bir hali vardı.Dükkan sahibi öndeki pahalı çantaları çıkartmaya başlamadan önce söyle bir raflara göz gezdirip bana doğru işaret ettiğini fark ettim.Narin ve minicik parmağının ucuyla beni alıp ilk koluna taktığı anda kalbindeki ürkek atış, ilk sahibemi bulmanın sevincini yaşattı bana..O dev aynada küçücük gözüken bu kız çocuğu, ceplerimi karıştırdı,fermuarımı açıp kapattı, yaşına göre oldukça olgun gözüken bir tavırda ”Almak istiyorum” dediğinde artık o raflardan kurtulduğumu anlamıştım.

Yanında taşımak istediği, önem verdiği, ihtiyaç duyduğu emanetlerini bana verecek, bende onu güvenle koruyacaktım..Yolda giderken,

“Bu küçük kız çocuğu bana ne emanet edebilir ki ?” diye düşünmeden edemedim.Ayrıca yaşına uygun olmadığımın da farkındaydım ama sevgili sahibem bunun hiç de farkında değildi..

Bütün bir yol boyunca toy hareketleri öyle dikkat çekiyordu ki dar omuzlarından kaymak üzereyken beni çocukça toparlamaya çalışmasını izlemek durağan hayatıma neşe katmıştı..

Eve geldiğimizde toplanmış eşyalar, kapıya dizilmiş kutu kutu koliler karşıladı bizi, birde içeriden gelen Yasin Duası..

Siyah başörtülü kadınlar sahibemi hemen sorguya çekmeye başlamaları şaşırttı beni:

-Bu çantada nerden çıktı şimdi?

-Neden gerek duydun buna?

-Ne saklayacaksın onun içinde?

Bu gizem dolu sorular hep cevapsız kalıyordu..Cevap verilse bile kabul edilmeyeceğini biliyor gibiydi sanki..Beni hışımla kolundan indirip ağlayarak odasına girdi.Yatağına doğru savurdu beni..Öyle çaresizdi ki bu hüzne tanıklık etmek üzdü beni..

Bir sürü kağıt çıkardı,ajanda gibi küçük beyaz bir defter,birkaç tane altın yüzük..Tüm emanet bu muydu dedim içimden..

Sanırım sadece buydu..

Her dışarı çıktığında beni koluna takıyor, olgun bir ifade verip yüzüne güvende olduğunu hissediyordu.Ona güven hissi veren bendim.Onun için değerli şeyleri taşıyan bendim..Bu önemli görevi sevgiyle üstlenmiştim üstlenmesine ama ortada kocaman bir gerçek vardı ki..

Ben ona yakışmıyordum..Sanki beni taşıması gereken 25-30 yaşlarında bir kadın olmalıydı 14-15 yaşlarında genç bir kız değil..Bunu ona uzun bir süre söyleyemedim..Benim yapmam gereken sadece onun yanında olmaktı..

Bir gün, kapıya asılmış öylesine beklerken tanımadığım bir kadının bana doğru yaklaştığını fark ettim..Hızla kolumdan kavrayıp ne var ne yoksa döktü..Apar topar “Burada da yok” deyip tekrar kapının koluna astı..Tam bu sırada genç sahibem girdi içeri..İzin alınmadan çantasının karıştırılması öfkelendirmişti onu..Ne yapmaya çalıştıklarını sordu.

-Sen ne olduğunu biliyorsun..dediler.

Ne vardı ki ortada hiçbir zaman anlayamadım..Bu gizemin sırrını çözemedim.Sadece küçük kız yalnız ve mutsuzdu.Tek gördüğüm buydu..Onun bu hüznüne tanıklık etmektense o tozlu raflarda durmak daha mı iyiydi acaba?

Bir ay sonra o evden taşındık, uzun bir yolculuğa çıktık..Farklı ve daha büyük bir şehre geldik..Günler geçtikçe eskisi gibi kullanmamaya başladı beni..Sonra bir gördüm ki kolunda, yaşına uygun güzel bir çanta..Daha iyi olmuştu aslında..

Bense , komşumuz olan yeni sahibemle tanıştırılmış, yeni hayatlara tanıklık etmeye başlamıştım bile ..

O küçük kız çocuğunu hiç unutmadan..

Bir Öğle Vakti

2012-01-15T00:45:00.000+02:00

Görsel: İbrahim Çallı

Bütün ışıkları açtım evde..Bilgisayarın başına geçtim..Tam yazımı yazmak üzereyken elektrik gitti.Az sonrada su..Hava, öğle vakti olmasına rağmen, öylesine karanlıktı ki , perdeyi hafif araladım.Sobayı biraz daha açıp, çayımın sıcaklığını avuçlarımın arasında hissettim..Buğulu bir camın dışında oluşan resme baktım..Karşı balkonda başı örtülü kambur yaşlı bir kadın vardı..Eteğini çekiştiren minik bebeği ile , mavi plastik sepetin içindeki çamaşırları asmaya çalışıyordu..Onları öyle titiz, öyle düzenli astı ki , mandalları her ipe dokunduruşunda ayrı bir hikayesi var gibiydi..Dalgın ve düşünceli..Ardından lapa lapa kar yağmaya başladı..O da benim gibi bir müddet karın yağışını izledi..Sonra usulca içeri girdi..Kar, o çamaşırların üzerine yağdı..”Ben olsaydım” dedim, onları derhal toplar, içeri daha güvenli bir yere alırdım..Ama “O” onları dışarıda bıraktı..Bebeğin kazağı,işlemeli bir başörtü, siyah bir eşortman...Onlara değer vermeseydi, o kadar titiz ve düzenli asmazdı..Kar yağdığını gördüğü halde niye onları dışarıda bıraktı? “Vardır bir nedeni” dedim içimden..

Çevredeki sessizlik, sobanın mırıltılı melodisi, sıcak çayın damağımda bıraktığı hoş lezzet, göz kapaklarımın ağır ağır düşmesi..Tüm bedenimden yorgunluğun süzülerek gitmesi..İliklerime işlemiş huzur..

Bir hafta sonu,

Öğle vakti..

Eflatun

2012-01-13T23:12:00.001+02:00

Görsel: Alıntı

Sana geldim bugün..Hislerine güven, yatıya kalmayacağım.Biraz dertleşmek istedim sadece..Ben Gece mavisi ile kan kırmızısının dansıyım..Keder ve sevincin buluşma noktasındayım. Şu insanları da hiç anlamam ki ,uzun süre tutmak istemezler beni kendilerinde.Barındırmazlar.Ağlamakla, gülmek arası bir durum bu..Pek sevmezler.Suçu bana atarlar hep.Güya beyaz daima doğruymuş.Siyah ise kapatırmış yalanları ..Bilmezler ki gerçekleri…Çok gülerim.. Bedenlerine bir zarar gelsin, beliriveririm orda hemen, görmek istemezler beni yok etmeye çalışır, utanırlar..İçerlerim ..

Halbuki ben..

Güneş kadar parlak sarıyı, nefes veren yeşili kıskanırım..Derelerden akmak, ekine can vermek isterim.Tertemiz bir rüyanın tek rengi neden ben değilim..

Neyse..İşte bak sen bile hüzünlendin.

Aradayım, karmayım, melankoliğim…

Eflatunum..

Sıcak Bir Gelişme

2012-01-13T17:04:00.000+02:00

Çanta: Dogo Bag

Efenim bugün sabah böyle süklüm püklüm işe gelmişim..Bir naz bir niyaz ki sormayın gitsin..Lodosum tutmuş, poyrazım soğuk..Öyle mal mal ekrana bakarken, yan tarafta bir mail beliriverdi..”Kargonuz B-1 de gelip almanızı rica ederiz.” …Ben bir sevin bir sevin..Amanında amanın çantam geldi heyyooo diyerek zıplaya zıplaya aşağı indim..Kargonuz burada değil 6. Katta dediler..Hoplaya hoplaya yukarı çıktım..Kutumu aldım, yerime geçtim..Bir açtım çanta değil helva..Bildiğiniz helva..Hayır fonksiyonel düşünürsen helva tabii güzel hoşta,hayalimdeki çantayı göremeyince şok oldum tabiî ki..

Koska firmasına bu tatlı hediyesinden ötürü çok teşekkür ediyorum..Aynı zamanda görseller için Marifetli Peri blog arkadaşımada çok teşekkür ederim..Görseli direk kopyaladım..Helvayı da en kısa zamanda deneyeceğim ki eminim güzeldir.Eee tavsiye edelim o zaman..

5 Ders

2012-01-12T10:11:00.000+02:00

Görsel: jan Vermeer

Metin: Alıntı

Birinci Ders:
Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en
İyi öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada
çakıldım kaldım. Son soru söyleydi :
'Her gün okulu temizleyen hademe kadının ilk adı nedır ?'
Bu her halde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını, yerleri sılerken, hemen
Her gün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı. 50'lerinde falan
olmalıydı. Ama adını nerden bilecektim ki ! Son soruyu yanıtsız bırakıp
kağıdı teslim ettim. Süre biterken bir öğrenci, son sorunun test
sonuçlarına dahil olup olmadığını sordu.
'Tabii, dahil' dedi, Hocamız...
'İş yaşamınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi birbirinden
farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak eden insanlar
bunlar. Onlara sadece gülümsemeniz ve 'Merhaba' demeniz gerekse bile...'
Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. Hademenin adını da...
Dorothy idi.

İkinci Ders :
Bir gece vakit gece-yarısına doğru Alabama Otoyolunun kenarında duran bir
zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan
arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu. geçen her
arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın bir
zenciye, hem de Alabama'da, yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi.
Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de
adresimi istedi, verdim. Bir hafta sonra, kapım çalındı. Muazzam bir konsol
televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda...
'Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur
sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime
güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan
kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son
nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık
beklemeksizin yardım eden herkesi kutsasın...
En İyi Dileklerimle,
Bayan Nat King Cole.'

Üçüncü Ders :
Size Hizmet Edenleri Hep Hatırlayın...
Bir pastanın üç otuz paraya satıldığı günlerde 10 yaşında bir çocuk
pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu... Çocuk sordu:
'Çikolatalı pasta kaç para ?'
'50 Cent.'
Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu:
'Peki, Dondurma Ne Kadar ?'
'35 Cent.' dedi garson kız, sabırsızlıkla. Dükkanda yığınla müşteri vardı
ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit
geçirebilirdi ki... Çocuk parasını bir daha saydı ve
'Bir dondurma alabilir miyim, lütfen ?' dedi.
Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve öteki masaya
koştu. Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı
temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu, birden.. Masayı sanki akan
gözyaşları temizleyecekti. Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı
15 Cent'lik bahşiş duruyordu..

Dördüncü Ders :
Yolumuzdaki Engeller...
Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya
koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacak diye
gözlüyor... Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray
görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın
etrafından dolaşıp saraya girdiler. Pek çogu kralı yüksek sesle
eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu.
Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu.
Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına
itmeye başladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da yolun kenarına
çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde
bir kesenin durduğunu gördü.
Açtı... Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde...
'Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir.' diyordu kral.
Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı.
'Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır.'

Beşinci Ders :
Önemli Olan Vermektir..
Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek
yaşam şansı, beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı
hastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın
mikroplarını yok eden antikorlar oluşmuştu. Doktor durumu beş yaşındaki
oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir
an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve 'Eğer kurtulacaksa, veririm
kanımı' dedi. Kan nakli yapılırken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve
gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük
çocuğun yüzü de giderek soluyordu...
Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu :
'Hemen mi öleceğim ?'
Ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına vücudundaki bütün kanı verip,
öleceğini düşünüyordu.

Bozuk Çalar

2012-01-11T20:20:00.000+02:00

Görsel: Şeker Ahmet Paşa

Kördüğüme dolanmış insanları çözmeye çalışmak artık yoruyor beni..Bir müddet sonra rahat ve umursamaz bir tavır takınmama sebep oluyorlar.Çevremde soru işareti içinde dolaşan ve beni de soru işaretine boğan insanlar beni mutlu etmiyor..Kendimi yargılamama ve sorgulamama neden oluyorlar..”Neden bu kadar yaklaştın veya yaklaştırdın?” Bu iki sorunun cevabı bile zihnimi alt üst ediyor.Kişiliğimi , değer yargılarımı yıkıyor..Kimse kimseyi sevmek veya yakın olmak zorunda değil ki..Açık fikirli olmak en güzeli..Bunun temelinde de ne istediğini bilmekte yatıyor ve birazda anlayışta..Kimseye karşı kırgın, dargın değilim de kendime kızıyorum bu ara..Hem de çok kızıyorum.Kendime surat yapıp, birazcıkta ağız dalaşına girdikten sonra “Tamam” diyorum..”Boşver” Sen kötü bir şey yapmadın..Özünü koru..Seni üzenlerden uzak dur..Ve “sus” artık lütfen..

Dönülmez gidişler, avazı çıktığı kadar bağıran suskunluklarla başlıyor..Ve her suskunluk, aslında birer vazgeçiş oluyor..

Bende vazgeçtim..Ve pes ettim.

Ofis Çerezleri

2012-01-10T21:55:00.001+02:00

Görsel: Vallahi bilmiyorum..

Buldum, beğendim , koydum..

Akşam akşam kafamda kocaman bigudilerle gözleri çökmüş,feriştahı kesilmiş, orta yaşlı bir Deja Vu olarak, açtık yeni bir blog iki satır yazayım bari dedim..Ofisde her sabah kahvemi höpürdetirken takip ettiğim blogları okurum..Çok keyif alıyorum bundan..Kahve demişken ya bizim mutfağa giden dönemeçe acil bi trafik lambası koysunlar..Bu gün neredeyse Ayşe Teyzenin çamaşır suyu reklamlarına konu olacak bir kaza yaşıyordum..Elinde kocaman bir bardakla karşı istikametten gelen bay ofis elemanı, o güzelim çayı benim gömleğe yedirecekti..Tamam ben de hızlıydım..Kabul..Köşeden kimin çıkacağına da tikkat etmek lazım değil mi ama? Yani diyorum ki dönemeçleri dönerken tikkatli olmak lazım eyyy okuyucu..Çok hızlı gidersen toslayabilirsin, çok yavaş gidersen seni geçerler..Bak akşam akşam özlü, sözlü ve de anlamlı bir mesaj sizlere Deja Vu bacınızdan..Neyyyse..Bu günki yorgunluğum dilime vurdu sanırsam..Öyle çok birilerine laf anlatmaya çalıştım ki , kendimi “Bir Kelime Bir İşlem” yarışması vardıya hani fii tarihteolan, aynen onlarda yarışıyormuşum gibi hissettim..Hatta bir ara kompitüre bağladım, bünyem cidden alt üst oldu..Gün sonuna açlık bi yana, yorgunluk bi yana telefondaki konuşmam aynen şöyle “Kapamayı girdiniz değil mi, bekliyoruz.” Bu bahsi geçen kapama haşlama veya buğulama değil..Bildiğiniz kredi..Yani en yazılısından..Ben bu cümleyi kurduktan sonra gülme krizine girdim..Artık kopmuştum eyyy okuyucu..Neeyyse işte..

Bu günlük bu kadar olsun,

Herkeslere selam olsun..

Arada okuyun Deja Vu kardeşinizi,

Benimde havam olsun..

Hiyettt kariyerde yaparım , manide yazarım..Ya mükemmelim ben yaaa….

Kadife Çizgiler

2012-01-09T19:44:00.000+02:00

Görsel: Van Gogh

Günümün genelde büyük bir bölümünü dolu dolu konuşarak geçirdiğimi zannetsem de, arada boş boş konuşuyorum.Boş cümlelerin altını kadife çizgilerle belirginleştiriyorum..Zannediyorum ki bir manası olur..Olmuyor..Kendimi kandırıyorum..Arada kendimizi kandırıyoruz…Masalımsı Pollyanna olmak arada hoşumuza gidiyor..Yemyeşil bir orman, çikolatadan kaplı ev..Anlamak , anlaşılmak..Koşulsuz aşk..Kadife çizgilerle belirginleştirilmiş masallar..Masallar

Lüküs Hayat

2012-01-08T01:45:00.000+02:00

Bloğuma tanıdık misafirlerimin gelmesi ne hoş…Kaçtım ve burada soluklanmak istedim..Belki karalanmış yapraklarımı çevirirken “Ben bu anı daha önce yaşamıştım” diyeceksiniz…Muhtemelen aynı beni göreceksiniz..Ben de sizleri keyifle ve sevgiyle takip edeceğim..Şerefler verdiniz efendim..

İçinde bulunduğum coşkuyu sıcağı sıcağına paylaşmak istedim sizlerle..Sanat, ruhumda muhteşem bir etki bırakıyor..Yenilenmiş, pırıl pırıl..Emek veren kadro, orkestra , kostüm, sahne..Muhteşem, şahane..Türk Tiyatrosunun klasik eserlerinden olan Lüküs Hayat Operetin’e gittik bu akşam..

Senarist: Ekrem Reşit Rey,

Müzik: Cemal Reşit Rey,

Yöneten: Haldun Dormen,

Müzik Düzenleme: Esin Engin,

Müzik Yönetimi: Hakan Elbir..

Oyuncu kadrosu zengin ve usta oyunculardan oluşuyor..Sahne öncesi kulise girme fırsatı buldum..Rıza karakterini canlandıran Sayın Zihni Göktay ve Sayın Savaş Barutçu bey ile kısa bir sohbet gerçekleştirdim..Savaş Bey ile sohbet oldukça kısa sürdü..Kısa bir tanışma diyelim..Zihni Bey ise tüm tatlılığı ile sorduğumuz sorulara cevap verdi..Zihni Beyin memleketi Kırım kökenli olup aile tarafı Bulgaristan göçmeniymiş..Kendisi Fatih doğumlu..Oyunculuğun küçük yaştan itibaren tek hayali olduğunu, eşi hariç tüm ailenin bu meslekle uğraştığını belirtti..35 Yıllık eşinin oyuncu olmamasından memnun olduğunu ve yaptıkları işin çok keyifli ve bir o kadarda zor olduğundan bahsetti..Akşam oyunlarında geç saatte eve gittiğinde eşinin kendini beklediğini ifade etti.. Hayat arkadaşının bu özverili davranışının kendisinde yarattığı hoş etkiyi söylemesine hiç gerek yoktu ki, dolu dolu ailesini anlatırken gözlerindeki pırıltıyı fark etmemek mümkün değil ..Öyle hoş sohbet bir beyefendi ki konu bir ara evlerinin diğer bir bireyi olan Daisy isimli köpekçiğe kadar geldi..Şimdi diyeceksiniz hiç mi tiyatrodan bahsetmediniz? 27. Yılı Lüküs Hayat’la..Kendisi bu oyuna başladığından itibaren diğer rollerde tam 134 kişi değişmiş..Sahnede iz bırakmış usta tiyatrocuları andı bir ara...Bu oyunun en uzun süreli oyunu olduğunu belirterek Guinness rekorlar kitabına girebileceğini gülerek ifade etti..Ve en son şöyle dedi:

“İşimi, aşımı, eşimi kendim seçtim..Bu özgürlükten başka ne olabilir ki?”

Ayakta alkışladım sizi Zihni Göktay

Ayakta alkışladım sizi emektar Türk Tiyatrosu.

Ve oyun başlasın….

Şişli’de bir apartıman
Yoksa eğer halin yaman
Nikel-kübik mobilyalar,
Duvarda yağlı boyalar

İki tane otomobil
Biri açık, biri değil
Aşçı, uşak, hizmetçiler
Dolu mutfak, dolu kiler

Hanım gider, sen gidersin
Gündüzleri çaydan çaya
Gece olur, davetlisin
Ya dineye ya baloya

Hey
Lüküs hayat, lüküs hayat
Bak keyfine yan gel de yat
Ne güzel şey
Oh ne rahat
Yoktur eşin lüküs hayat

Köşe Bucak

2012-01-07T16:42:00.000+02:00

Görsel: Salvador Dali

Yeni bir sayfa , yeni bir başlangıç..Özgür ruhum kayıplara karışmak istedi..Tam kendimi bulmuşken, başka bir beni bulmak için yola çıkmak istedi..Gökyüzü mavi, ruhum sakin.Yazmak benim için sonsuz..Gidebildiğim tüm noktalara yakın.Kelimeler beynimde sirenlerini çalarken..Tekrar dünyaya gelmem gerekirdi..Yaşadığım her şey tanıdık..Bir sonrası bilindik..Hikayeler uzun, gülümsemeler güzel, renkler kontrast..

Sadece oku ve hisset..

Hayatın özü bu değil mi?